Szilard Banyi - Pietá

Naam: - Szilard Banyi, Hongaars, geboren in Roemenië en sinds 2021 woonachtig in Duitsland
Titel van het werk; Techniek- Olieverf en houtskool op papier
Afmetingen: 90x70 cm
Handtekening: ja, linksonder
Drukwerk: Niet beschikbaar
Herkomst: Nee
Staat: Nieuw
Verzending: Opgerold
Jaar: Maart 2026

Hallo allemaal! Leuk om hier te zijn. Hopelijk kun je mijn werken zien als een onderdeel van mij.
Mijn verhaal begint toen ik een klein kind was; er waren veel problemen in mijn familie, ik draaide niet goed mee, maar ik vond mezelf in de kunst. De eerste keer dat ik aangetrokkenheid tot kunst voelde, was toen ik mijn oudere broer zag tekenen. Ik was nieuwsgierig, ik lette goed op, ik vond het leuk...
Na een tijdje begon ik te studeren aan een kunstacademie in Roemenië, waar ik ben afgestudeerd.
We hadden elke jaar Olympiades, ik werd altijd als eerste geselecteerd om mee te doen.
Ik had niet veel exposities vanwege geld, de situatie was niet erg gunstig, zoals ik al aangaf. Maar op een gegeven moment, tijdens de middelbare school, kwam ik een vereniging tegen die jongeren met moeilijkheden helpt. Daar heb ik de kans gehad om Prins Charles te ontmoeten; in 2017 werkte hij samen met die vereniging in Roemenië. Hij nodigde mij uit naar Londen, ik en wat jongeren, naar een festival, waar ik hem ook een schilderij als cadeau maakte. Het was een geweldige ervaring! Ik had de kans om Londen te bezoeken en ook zo'n zachtaardige en kalme man te ontmoeten. Dus ik hoop dat je mij vooral hebt leren kennen via mijn werk. Mijn werken gaan over mensen, natuur, in een eigentijdse stijl.

Pietà

- Het schilderij is gemaakt met olieverf en houtskool op stevig papier. Ik werd geïnspireerd door een zeer beroemd beeldhouwwerk van Ippolito Scalza uit 1579, onder dezelfde naam.

Ook is het schilderij een persoonlijke herinterpretatie van de tijdloze Pietà, benaderd via een eigentijdse visuele taal die structuur en ontbinding balanceert. De figuren ontstaan uit een ingetogen, bijna fragiel palet, waar verzachte grijstinten en aardetinten een gevoel van stilte en tijdelijk stilstaande tijd oproepen.

In plaats van anatomische perfectie na te streven, richtte ik me op emotionele zwaarte — de stille spanning tussen aanwezigheid en afwezigheid, tussen het fysieke lichaam en zijn vervagende afdruk. De compositie is doelbewust gedeeltelijk onopgelost gelaten, zodat de kijker ruimte heeft om de ruimte van het schilderij binnen te treden en het zelf te voltooien door zijn eigen perceptie.

Subtiele bewegingen van rood onderbreken het kalme oppervlak, handelend als zowel symbolische als visuele pols — een spoor van leven, opoffering en herinnering. Deze accenten zijn niet beschrijvend, maar suggestief, en begeleiden de ogen zonder betekenis op te leggen.

De penseelvoering wisselt af tussen beheerde passages en ruwe, blootgelegde sporen, waardoor het proces zelf als onderdeel van het uiteindelijke beeld naar voren komt. Op deze manier bestaat het schilderij tussen constructie en erosie, en weerklinkt het de kwetsbaarheid van het onderwerp dat het vertegenwoordigt.

Dit werk is geen reproductie van een klassieke afbeelding, maar een meditatie erop — een reflectie op verlies, tederheid, en de blijvende menselijke behoefte om vast te houden en los te laten.