Antonio Nasuto - Wet eyes

Antonio Nasuto studeert Architectuur aan de Universiteit van Napels, waar hij daarna een driejarige specialisatie in Design behaalt. Deze multidisciplinaire opleiding beïnvloedt zijn visuele taal determineren diepgaand, gekenmerkt door strengheid in compositie en aandacht voor de structuur van het beeld.

Hij is momenteel docent Anatomia Artistica aan de Accademia di Belle Arti di Foggia, naast zijn onderwijsactiviteit een voortdurend schilderkundig onderzoek gericht op het menselijk lichaam en op de narratieve dimensie van de figuur.

Hij exposeert in solo- en collectietentoonstellingen nationaal en internationaal. Tot de belangrijkste: de solo’s in het Palazzetto dell’Arte di Foggia (2002, 2003), de groepstentoonstelling gewijd aan P. P. Pasolini in Tribunale della Dogana di Foggia (2007), 150 Souvenirs d’Italie bij de Galerij voor Moderne en Contemporaine “Atelier degli Artisti” in Rome (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale in Palazzo delle Arti Beltrani di Trani (2011), de solo in Palazzo Ducale Paternò Caracciolo di Pietramelara (2013) en L’ospite inatteso in Villetta Barrea (2016).

Er zijn momenten waarop de liefde niet meer praat, maar toch blijft voelen.
In dit werk lijken de twee vrouwen precies daar: op het exacte punt waar wat hen bindt wankelt, maar niet helemaal bezwijkt. Er is een nieuwe afstand, maar gevuld met aanwezigheid.
Een van hen bewaart een pijn die niet uitgesproken kan worden. Ze houdt het tussen haar handen, beschermt het en tegelijkertijd vreest ze het, alsof het een deel van zichzelf is dat plotseling zwaarder weegt dan de rest. De andere blijft, ondanks alles. Haar blik beschuldigt niet en troost niet: ze zoekt. Ze zoekt wat verloren gaat, wat misschien niet langer gered kan worden, en wat juist beiden hadden willen vasthouden.
Middenin, bijna als vertaling van hun innerlijke toestand, een waarschuwing: Wet Eyes.
Het is geen bordje, maar een toestand. Die natte ogen bewijzen dat liefde, als ze echt is, nooit onverdedigd blijft. Het hart glijdt, struikelt, verwondt zich precies waar men dacht dat het het meest standvastig was.
En dan is er die stille aanwezigheid, rood als een herinnering die brandt: het manichino.
Het is geen object, maar een mogelijkheid. Een derde die hinderlijk tussen hen in woont: een herinnering, een verlangen, een ideaal, een twijfel. Het heeft geen gezicht, en juist daarom kan het er duizend aannemen. Het is wat scheidt, wat verwart, wat blijft zweven ook wanneer alles stil is.
Dit schilderij vertelt geen scène; het vertelt een crossing / atraversamento.
De fragiele overgang waarin de liefde tussen vrouwen — zoals elke liefde die durft vol te zijn — haar kwetsbaarheid laat zien.
Het is een ogenblik waarin men begrijpt dat geen enkele band immuun is voor scheuren, en dat juist die scheuren soms de enige mogelijke waarheid zijn.
Omdat er verhalen zijn die zich niet meten aan wat men zegt, maar aan wat blijft in de ogen wanneer woorden ontbreken.
En hier, in de natte ogen van beide, is nog steeds alles af te lezen.