Szilard Banyi - The Wall

Naam: - Szilard Banyi, Hongaars, geboren in Roemenië en woonachtig in Duitsland vanaf 2021
Titel van werk; Techniek- De Muur , Olie op Doek
Afmetingen: 100x70cm XL
Handtekening: ja
Prints: Niet Beschikbaar
Herkomst: Nee
Conditie: als nieuw
Verzending: karton
Jaar: 2024

Hallo allemaal! Leuk om hier te zijn. Hopelijk kun je mijn werken zien als een onderdeel van mij.
Mijn verhaal begint wanneer ik een klein kind was; ik had veel problemen in mijn familie, ik deed het niet zo goed, maar ik vond mezelf in de kunst. De eerste keer dat ik een aantrekking tot kunst voelde was toen ik mijn oudere broer tekende zag. Ik was nieuwsgierig, ik lette goed op, ik vond het leuk...
a een tijdje ben ik begonnen aan een kunstopleiding in Roemenië, waar ik ben afgestudeerd.
We hadden elk jaar Olympiades, ik werd altijd als eerste geselecteerd om mee te doen.
Ik had niet veel tentoonstellingen door geldgebrek, de situatie was niet zo goed, zoals ik al aangaf. Maar op een bepaald moment, tijdens de middelbare school, kwam ik een vereniging tegen die jongeren met moeilijkheden helpt. Daar heb ik prins Charles ontmoet, hij werkte samen met die vereniging in Roemenië. Hij nodigde me uit naar Londen, ik en enkele jonge mensen, naar een festival, waar ik hem ook een schilderij als cadeau maakte. Het was een geweldige ervaring! Ik had de kans om Londen te bezoeken en ook zo’n zachtaardig en kalm man te ontmoeten. Dus ik hoop dat je me vooral hebt leren kennen. Mijn werken gaan over mensen, natuur, in een hedendaagse stijl.

- De Muur -2024
Een bleke muur scheidt twee stilte. Uit een halfopen deur kijkt een man naar buiten — niet naar de wereld, maar naar haar herinnering. Zijn blik snijdt door de koude lucht als een straal verloren tussen de stenen.
Daar voor hem staat een gezichtloze aanwezigheid, een vrouw gemaakt van stof en stoom, nog steeds aanwezig, maar niet langer daar. De kleur van haar jurk smelt in de muur, alsof de tijd haar beetje bij beetje aan het uitwissen is begonnen.
De ramen zijn gesloten, maar de deuren lijken te ademen. Het licht komt uit nergens vandaan — het blijft maar bestaan, zoals een herinnering die niet wil vertrekken. Alles lijkt te hangen tussen vertrekken en terugkeren, tussen een “ik zie je” en een “ik ben je vergeten.”
Het schilderij beeldt geen scène af, maar een scheiding die nooit eindigde. Het is een lied over afwezigheid, geschilderd in de koude tinten van een ochtend die nooit eindigt…

Dit schilderij zal me altijd aan mijn familie herinneren…