Lucio Ranucci (1925-2017) - Senza Titolo

Lucio Ranucci, een van de meest significante vertegenwoordigers van de stroming die bekendstaat als cubismo realista, werd geboren in 1925 in Perledo, provincie Como. Zijn jeugd en adolescentie worden gekenmerkt door frequente verhuizingen veroorzaakt door het werk van zijn ouders, beide artsen. Terwijl de vader en zijn zus Silvia zich verplaatsen tussen noord en zuid van Italië, brengt Lucio acht jaar door op een internaat in Perugia. 1933 brengt een dramatische wending in zijn leven wanneer zijn vader, Bernardino, overlijdt. Moeder besluit met Silvia, de zus, naar Milaan te verhuizen, terwijl Lucio achterblijft op het internaat in Perugia. De ervaring van scheiding en eenzaamheid zou zijn artistieke traject diepgaand beïnvloeden en zijn toekomstige werken inspireren.
Aan het begin van 1943 meldt Lucio Ranucci zich, zoals veel jonge Italianen uit die tijd, als vrijwilliger aan bij het Italiaanse leger en vertrekt naar Noord-Afrika. Dit avontuur zou een heldhaftige ervaring moeten zijn, maar al snel verandert het in gevangenschap in Tunesië, waar hij wordt gevangen genomen. In januari 1945 keert hij terug naar Italië als tolk voor de Anglo-Amerikaanse troepen. Na de oorlog begint Lucio Ranucci te werken als journalist in Milaan, maar zijn dorst naar kennis en de wens om de wereld te verkennen brengen hem in 1947 op reis naar Latijns-Amerika, aanvankelijk naar Argentinië. Zijn financiële mogelijkheden zijn beperkt, en om in zijn onderhoud te voorzien aanvaardt hij incidentele baantjes als matroos, begrafenisondernemerchauffeur en fotograaf, reizend door Chili, Bolivia en Peru. Ondanks de frequente verplaatsingen laat hij zijn interesse in schilderkunst en de culturele omgeving van Latijns-Amerikaanse landen nooit los.
Lucio Ranucci houdt een constante journalistieke inzet vast, waarbij hij zijn kunst inzet als vehikel om te denunceren tegen armoede, onderdrukking en het gebrek aan vrijheid van de Zuid-Amerikaanse volkeren. In 1949 exposeert hij voor het eerst in Galería Marini in Lima, Peru, en vanaf dat moment gaat hij regelmatig exposeren in diverse Latijns-Amerikaanse landen, de Verenigde Staten, Europa en Italië. In de jaren vijftig neemt hij deel aan belangrijke groepstentoonstellingen, zoals de Bienal Panamericana de Mexico in 1958 en de Bienal de Sao Paulo als vertegenwoordiger van Costa Rica.
Zijn stijl, beïnvloed door kubistische en expressionistische elementen, weerspiegelt de sublimatie van de menselijkheid, met plechtige en frontale figuren, geschilderd met ogen zonder pupil die de innerlijke wereld van de onderwerpen uitdrukken. In 1951 vestigt Lucio Ranucci zijn thuis voor tien jaar in Costa Rica, waar hij de functie van directeur van het Universitair Theater bekleedt en zich ook toewijdt aan muurschilderingen, waaronder een groot paneel op de luchthaven van San José. Zijn gevoeligheid voor de drama’s van mensen brengt hem ertoe actief deel te nemen aan de politieke gebeurtenissen van Midden-Amerika, wat zelfs tot detentie in Managua, Nicaragua leidt. Toch beschouwt Ranucci zichzelf niet uitsluitend als journalist of politieke activist; zijn ware passie blijft de kunst.
In de loop der jaren exposeert hij in tal van landen, van Amerika tot Europa, en ontvangt hij erkenning en waardering voor zijn vermogen om de ziel van het lijdende mensdom vast te leggen in zijn schilderijen.
Na een periode in Rome en Ischia verhuist Lucio naar de Verenigde Staten, naar San Francisco, om zijn werken te tonen en contact te houden met zijn publiek van bewonderaars. Vervolgens woont hij enige tijd in Parijs en vestigt hij zich ten slotte aan de Franse Rivièra, nabij Vence.
Lucio Ranucci hield zich niet alleen bezig met schilderkunst, maar schreef ook drie boeken, waaronder Alguien camina sobre el sol (1949) en I colonnelli (1965). In de loop van zijn lange artistieke carrière exposeert hij in meer dan vijftien landen en eindigen zijn werken in publieke en privécollecties over de hele wereld. Zijn onoverbrugbare passie voor de kunst drijft hem om te vechten voor het terugbrengen van kunst als wieg van cultuur en geheugen en als stem van protest tegen menselijke dramas.
Lucio Ranucci overleed in 2017, maar zijn artistieke nalatenschap en zijn toewijding aan sociale denunciatie blijven een getuigenis van zijn erfenis in de hedendaagse kunst. Zijn werken blijven leven, met de kracht van emoties en de roep om sociale rechtvaardigheid."