Barberot Sylvain - suspended spaces

Deze werken is een moulage van mijn buste vervaardigd uit polyurethaan schuim en bedekt met een zwarte stofsluier. Het verwijst naar de Italiaanse beeldhouwkunst uit het einde van de 18e eeuw. Deze werken, vaak uit marmer, beelden volledig gehulde vrouwelijke lichamen uit met een ontstellende precisie.

Een kunstwerk is in wezen een ijdelheid. Het weerspiegelt de drang van de kunstenaar om zich te objectiveren ten behoeve van het overleven in de tijd en beantwoordt aan de ijdelheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet vastgelegd; het blijft komen, zonder ooit verankerd te raken in een oneindigheid. Zijn verdwijning is zijn enige toevlucht.

Dit werk moet aan de muur gehangen worden.

Artiste internationaal wiens werk berust op de dichotomie tussen geheugen en vergetelheid.
Het geheugen is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam met de wereld verbindt. Toch, terwijl onze cultuur erop gebrand is de geschiedenis met een beitel te graveren, zet ik me in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren en zelfs uitwissen. Een enorme onderneming is de oefening van het vergeten…
Het lichaam is slechts het draagvlak van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, ja zelfs behoeftig. Het bouwt het op, vormt het en transformeert het. En aangezien anamnesis vanuit het Grieks vertaald wordt als de terugkeer van het geheugen, jaag ik erachteraan om er beter afstand van te nemen.