Barberot Sylvain - FRAGILE

Deze werk maakt deel uit van een reeks waarin het autoportrait zich verplaatst van directe representatie om het veld van de ervaring te veroveren. Het bestaat uit drie verticale spiegels, waarvan de toplaad deels aan de achterzijde is verwijderd, en laat door lumineuze transparantie het woord fragiel zien. Dit laatste geeft zich niet meteen prijs: het komt omhoog, ontduikt, hangt af van de hoek, van de aanwezigheid en van de beweging van de toeschouwer.

De spiegel, traditioneel geassocieerd met zelfherkenning, wordt hier een ruimte van onzekerheid. Het weerspiegelde beeld is niet stabiel: gefragmenteerd door de drieledige verdeling, aangetast door het licht dat er doorheen sijpelt, oscilleert het tussen verschijning en uitwis. De kunstenaar toont zichzelf er niet frontalisan; hij verspreidt zich, diffracteert, en laat ruimte voor een onstabiel zelfbeeld, geconditioneerd door de blik van de ander.

Het woord fragiel, gegraveerd in de materiaalkern van de spiegel, fungeert als een discrete openbaring. Het dwingt zich niet op als een verklaring, maar als een onderliggende gegeven, bijna structureel. Door de toplaad te verwijderen om het licht te laten verschijnen, verricht het werk een onthullingsgebaar: wat gewoonlijk verborgen is — kwetsbaarheid — wordt hier het toegangsportaal tot het zichtbare.

Zo beperkt het autoportrait zich niet langer tot een beeld, maar reikt het uit tot een apparaat. Het omvat het lichaam van de toeschouwer, gevangen in het reflectie, verstrikt in deze spanning tussen zichtbaarheid en verdwijning. De kunstenaar biedt minder een voorstelling van zichzelf dan een toestand: die van een identiteit die doordrongen, onstabiel, blootgelegd is.

In deze minimale economie van middelen — spiegel, licht, woord — stelt het werk vast dat iedere artistieke praktijk een voortdurend autoportrait is, waarin kwetsbaarheid geen bekentenis is, maar een voorwaarde.

International kunstenaar wiens werk rust op de tweedeling tussen geheugen en vergetelheid. Het geheugen is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam met de wereld verbindt. Echter, en terwijl onze cultuur ernaar streeft de geschiedenis te graveren met een beitel, zet ik me in om mijn eigen geheugen te remmen, te deconstrueren, en zelfs uit te wissen. Uitgestrekte onderneming, de oefening van het vergeten… Het lichaam is slechts de ondersteuning van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, zo nodig. Het bouwt het op, vormt het en transformeert het. En als anamnesis uit het Grieks vertaald als de terugkeer van het herinneren, jaagt men het na om er beter afstand van te kunnen nemen.