Barberot Sylvain - Echo

Zelfportret — “Echo”
Gravéer spiegel, lichte voorziening

In deze variatie van de serie Zelfportret verlengt het werk de reflectie op het zelfportret door het te verplaatsen naar een logica van resonantie. Een enkele spiegel, waarvan het oppervlak gedeeltelijk is verwijderd, laat door het licht het woord echo verschijnen. Net als in de andere kamers dringt de tekst niet frontal de aandacht op: zij duikt op, afhankelijk van de positie van de kijker, van het licht, van het moment.

De spiegel is niet langer alleen een oppervlak van herkenning, maar een terugkerend oppervlak. Het produceert geen stabiel beeld; het werpt terug, vervormt, diffractieert. Het reflectieverschijnsel wordt een tijdelijk fenomeen, vergelijkbaar met een geluidsecho: een vertraagde verschijning, een spoor dat ontstaat in het interval tussen aanwezigheid en verdwijning.

De kunstenaar bevindt zich hier in een positie van tussenstop. Door zichzelf in het werk te weerspiegelen, portretteert hij zichzelf niet rechtstreeks; hij lijkt op als een passage, een vertaaloppervlak. De wereld, gevangen door de blik, wordt teruggevoerd in de vorm van een beeld — getransformeerd, verplaatst, opnieuw samengesteld. Het zelfportret wordt daarmee minder een bevestiging van het zelf dan een proces van ontvangst en restitutie.

Het woord echo, gegraveerd in het oppervlak, dient als een discrete leesopening. Het herinnert eraan dat elke afbeelding al een terugkeer is, een nagalm. Net zoals een geluid dat weerkaatst in de ruimte, verspreidt het reflectie in de spiegel zich, splitst het op, en dooft het vervolgens uit. Er is geen fixiteit, enkel opeenvolgende verschijningen.

Zo schrijft het werk de artistieke praktijk in een vluchtige tijdgeest in: die van de ricochet, van de verzachte herhaling, van de geleidelijke glijding naar stilte. De kunstenaar, ver verwijderd van een oorsprong, wordt een overgangspunt — een plek waar de wereld terugkaatst voordat hij verdwijnt.