Barberot Sylvain - MEMORY

In dit werk uit de serie Self Portrait buigt de kunstenaar een vertrouwd voorwerp — de spiegel — af om een onzichtbare dimensie te onthullen: het vermogen om herinnering te bevatten, op te slaan en mogelijk te verliezen.

De platenlaag, gedeeltelijk gebeiteld met het woord « memory », wordt hier een paradoxale oppervlakte. Gewoonlijk bedoeld om de afbeelding van de wereld fiducieus terug te kaatsen, is hij aangetast, fragiel, bijna uitgewist. De handeling van graveren werkt als een inschrijving in de materie zelf van het geheugen: « memory » op een spiegel schrijven, is geheugen in het instrument zelf plaatsen dat als stil getuige zou moeten fungeren.

Maar deze spiegel weerspiegelt niet langer volledig. Zijn toenemende ondoorzichtigheid, zijn verduisterde of onbedekte zones, suggereren een verzadiging. Alsof elke verzamelde reflectie, elk gezicht, elk moment, zich in hem heeft neergelegd tot het de oorspronkelijke functie heeft aangetast. De spiegel, als onbedoelde archief van de realiteit, draagt een overmatige herinnering — en deze herinnering doet hem uiteindelijk verdwijnen.

In deze logica stelt het werk een subtiele omkering voor: het is niet langer het subject dat zichzelf in de spiegel gadeslaat, maar de spiegel zelf die een zelfportret wordt. Een zelfportret niet van uiterlijk, maar van werking en uitputting. Het « self » hier is niet enkel dat van de kunstenaar, maar dat van het object — een object dat, door te veel beelden te accumuleren, zijn vermogen om er opnieuw beelden te produceren verliest.

Zo wordt het reflecterende oppervlak een plaats van spanning tussen verschijnen en verdwijnen, tussen geheugen en vergetelheid. Wanneer het geheugen te vol is, verdwijnt de plaat — en daarmee zelfs de mogelijkheid om zichzelf te zien.

Een internationaal kunstenaar wiens werk berust op de dichotomie tussen geheugen en vergetelheid. De herinnering is volgens mij het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld bindt. En toch, terwijl onze cultuur hard werkt om geschiedenis te beitelen, verplicht ik mezelf te onderdrukken, te deconstrueren, ja zelfs mijn eigen geheugen uit te wissen. Een enorme onderneming, de oefening van het vergeten… Het lichaam is slechts de ondersteuning van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, ja zelfs dat het vereist. Het bouwt het op, vormt het en verandert het. En als de anamnesis uit het Grieks vertaald kan worden als de terugkeer van het geheugen, dan jaag ik ernaar om ervan te scheiden.