Germaine Krull - 100 x Paris - 1929

GROOTSE KANS om dit BEKEND STOF(BOOK) TE AANKOPEN: dit GEZAGD FOTOBOEK-TITEL van Germaine Krull uit 1929 (!) - met de ZEER SCARTE EN ZEER MOOIE ORIGINELE STOFOMSLAG.

- Hans-Michael Koetzle, "Eyes on Paris. Paris im Fotobuch. 1890 bis heute" ("Paris in Photobooks. 1890 until today"), pagina's 84-85
- Christian Bouqueret, "Paris. Les Livres de Photographie. Des Années 1920 Aux Années 1950", pagina's 35-37

Germaine Krull (1897-1985), een Duits-Nederlandse fotograaf, beroemd door "Metal", woonde in Parijs sinds 1926.

WONDERBARE SEPIA-FOTO'S IN adembenemende FOTOgravure-druk.

Dit is een boel van 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Verlag der Reihe, Berlin-Westend. 1929. Eerste editie, eerste druk.

Paperback met stofomslag. 172 x 248 mm (elk). 528 pagina's (132 pagina's elk). 100 foto's (elk) in zwart-wit. Fotos: Germaine Krull. Voorwoord: Florent Fels. Tekst in het Frans, Engels, Duits.

Conditie:
Binnehuis uitstekend, zeer fris en absoluut foutloos, super schoon zonder vlekken en zonder veroudering; veel beter en frisser dan gewoonlijk (vaak verkleurd of met markeringen). Stofomslag met kleine ontbrekende delen (zie foto's) en enkele kleine scheurtjes (professioneel, zuurvrij, van achteren getaped), toch erg indrukwekend, met beide mooie flapjes (fris en compleet, zie foto's). Over het algemeen fijn, veel beter en frisser dan gewoonlijk.

Zeldzame fotoboek van Germaine Krull "100 x Paris" uit 1929 - met de zeer zeldzame originele stofomslag.

"Het slanke volume werd in mei 1929 uitgegeven, slechts twee jaar na ‘Métal’ van het Berlijnse ‘Verlag der Reihe’. De opzetter van dit kortstondige project was de in Wenen geboren Oscar Camillo Recht (1894-1959), kunsthandelaar, uitgever, publicist en onder de naam Camille Recht de auteur van het voorwoord bij de Duitse editie van de monografie ‘Atget’ van Berenice Abbott. 'Atget' monografie.
‘100 x Paris’ was het eerste van drie vergelijkbare titels, voorafgaand aan “100 x Berlin” (uitgegeven in mei 1929 met foto's van László Willinger) en “100 x Munich” (ook uitgegeven in 1929 met foto's van Ludwig Preiss).
Het boek werd aangeboden zowel in een hardcover-versie (blauwe linnen kaft, zilveren embossed titel, foto-illustratie op stofomslag) als in een brochure met een veel moderner, Art Deco-geïnspireerde omslagoplossing, die onmiskenbaar de naam van de auteur draagt.
Het boek opent met een voorwoord van Florent Fels, hoofdredacteur van L'Art vivant ten tijde, gevolgd door gedetailleerde bijschriften, deze en de inleiding in respectievelijk Duits, Frans en Engels, en ten slotte een programmatische reeks van 100 full-page platen.
Enerzijds volgt het boek een relatief conventioneel pad met zijn bruin-achtige koper-intscheidingsdruk, de illustraties centraal geplaatst en een picturale esthetiek die op het eerste gezicht minder innovatief lijkt. Anderzijds is het een voorbeeld van het moderne ‘type stedelijk fotoboek’ dat in de jaren 1920 ontstond en zich verzet tegen ‘de Magnifieke fotoboeken en prentbriefkaartenverzamelingen die nog in de traditie van veduta werken liggen’.
Wat het boek zeker mist, is de formele strengheid en esthetische samenhang die Métal kenmerken. Aan de andere kant blijkt Krull zelf een vooraanstaand vertegenwoordiger van artistieke modernisme te zijn - zowel wat thema’s betreft als hun realisatie. Niet minder dan 44 panelen tonen auto’s. Verkeer, soms dicht opeengepakt, wordt net zozeer onderwerp van de afbeelding als elektrisch licht; het nieuwe entertainmentmedium cinema verschijnt (in de vorm van grote posters) evenals nieuw gebouwde constructies in de geest van een functionele ‘International Style’. Krull richt haar journalistiek getrainde blik op zowel klosjards als traditionele kleine ondernemingen, ze luistert af op modern geklede wandelaars in het Bois de Boulogne of gasten op het terras van de Dôme op Montparnasse.
De meerderheid van de beelden is ‘frontaal en statisch, maar sommigen bieden verrassingen’.
bijvoorbeeld in de vorm van een gedurfd camera die van boven naar beneden wijst, gedurfde beelddetails of surrealistische picturale uitvindingen (zoals de juli-kolom op de Place de la Bastille, die alleen als schaduw herkenbaar is). Inderdaad, Paul Fierens herkende surrealistische momenten in Krulls boek in zijn recensie, verwijzend naar André Breton, Atget of Cubisme en concluderend dat Krulls lens ‘een affiniteit met poëzie’ heeft. Al met al kan Kim Sichel worden gevolgd wanneer zij zegt dat in ‘100 x Paris’ de structuur van het boek conventioneel blijft, ‘maar het moderne interpunctie toevoegt aan de foto's.’
(Hans-Michael Koetzle)

"In de jaren twintig maakte Germaine Krull haar stempel op de geschiedenis van de fotografie met haar fotoreportages. Door scheve perspectieven en cropping te gebruiken, ontwikkelde zij haar eigen visuele taal. Haar reportages symboliseren sociaal-politieke empathie.
Geboren op 20 november 1897, studeerde ze aan de Münchner School of Photography tot 1918, en documenteerde het dagelijkse leven in de grote stad met haar camera, maar ontwikkelde ook een gevoel voor artistieke experimenten van de avant-garde. Vrienden met schrijvers, theatermakers en filmmakers, woonde en werkte de fotograaf eerst in Berlijn, daarna in Amsterdam en vanaf 1926 in de Franse metropool. In 1967 werd het enige overgebleven audio-document gemaakt bij de Cinémathèque française ter gelegenheid van een tentoonstelling die door André Malraux, de minister van Cultuur, persoonlijk werd georganiseerd. Echter, Germaine Krull heeft geen belangstelling voor glamoureuze roem, benadrukt zij: "Fotografie is een beroep. Een ambacht.
Na haar beroepsopleiding in 1918 legde de fotografe haar beroep aanvankelijk op de achtergrond en werd politiek actief. Maar de Munich Soviet Republic werd bloedig onderdrukt en Germaine Krull vluchtte naar Moskou. Terug in Duitsland opende ze in 1923 haar eigen studio in Berlijn. Pas nadat ze met documentairemaker Joris Ivens naar Amsterdam verhuisde, ontdekte ze haar passie voor technische installaties, kadewanden, kranen en magazijnen en maakte ze haar doorbraak.
Nu gearriveerd in Parijs presenteert de fotograaf het portfolio "Métal". De schrijver Pierre MacOrlan is enthousiast: "Of het nu gaat om het transformeren van een machine-landschap tot een symfonie of het spelen met de lichten van Parijs, ze onthult geheime details."
De fotograaf benadrukt de schoonheid van kogellagers of transformatoren met meerdere belichtingen of zwart-wit composities die even objectief als surrealistisch vervreemdend zijn. André Kertész, Man Ray en Berenice Abbott, die in 1928 de fotografische beeldtaal als een nieuw, zelfstandig kunstvorm vestigden met de "First Independent Salon of Photography", werkten op soortgelijke wijze.
Germaine Krull was een van de deelnemers, maar vond haar eigen weg voor haar beroep: "Het is noch schilderkunst noch fantasie. De fotograaf is een getuige. De getuige van zijn tijd. De echte fotograaf is de getuige van alle dagen, de verslaggever."
De virtuoze verslaggever Germaine Krull wordt de pijler van het tijdschrift "VU". Met haar subjectieve fotografische oog en een nauwkeurig gecontroleerde camera, temperament en techniek, en met een samensmelting van kunst en vakmanschap. Hoogtepunten van deze combinatie van formele, esthetische creativiteit met sociaal-politieke empathie zijn reportages zoals "De Vrouwen Werknemers van Parijs". Voor filosoof Walter Benjamin staat Germaine Krull aldus op gelijke hoogte met fotografen zoals August Sander of Wilhelm Bloßfeldt op haar eigen manier: "De fotografen die niet bij toeval tot de fotografie zijn gekomen, niet uit gemak uit de beeldende kunsten, vormen vandaag de avant-garde onder hun tijdgenoten.""
Alsof ze haar doel had bereikt, nam Germaine Krull afscheid van de fotografie. Nadat ze als oorlogsverslaggeefster werkte tijdens de bevrijding van Frankrijk, reisde ze in 1946 door Zuidoost-Azië en opende een hotel in Bangkok. Pas in 1960 pakte de inmiddels succesvolle zakenvrouw haar camera weer op om relicten en monumenten van Aziatische culturen vast te leggen.
Germaine Krull, overleden in Wetzlar in 1985, laat een advies achter aan toekomstige generaties fotografen: "Fotografie is geen machine. Helaas ben je aan de machine gebonden, de camera, het film, de ontwikkeling. Maar iedereen moet zijn beeld voelen. En dan één of hoogstens twee foto's maken. Alleen klikken, klikken, klikken - dat brengt je niets."
(Deutschlandfunk)