Sylvain Barberot - Jouir - marbre gravé

"jouir" is afkomstig uit een reeks werken getiteld "épitaphe". Zij vormen een poëtische manier om de dood te omarmen met poëzie door een woord te kiezen dat zodanig gekozen is om te sublimeren.

In dit werk rijst een marmeren plaat met kronkelende, bijna organische aders als een fragment losgerukt uit de tijd. Zijn oppervlak, doordrenkt met grijze en ivoorkleurige lagen, roept tegelijk geologische sedimentatie op en de langzame inschrijving van het geheugen. Niets hier is glad: de oneffen rand, bijna accidentieel, herinnert aan breuk, eindigheid, onvolledigheid die eigen is aan elk bestaan.

In het hart van dit versteende materiaal bevindt zich een woord: jouir. Gravé diep, volstaat het niet om merely ingeschreven te zijn — het is uitgehold, alsof men de pierre zelf moet doorkerven om de betekenis te laten opduiken. De bladgoud van 24 karaat vangt het licht op een bijna heilige intensiteit. Het benadrukt de contouren van de gravure en roept een funerair-esthetiek op. Deze kostbare belichting doet denken aan de gouden letters van grafmonumenten, waar de naam en de woorden blijven bestaan na de verdwijning van het lichaam.

De keuze van het werkwoord jouir fungeert als een centrale spanning. Geassocieerd met de dood door het epitaph-ritueel verschuift het de verwachtingen: waar men rouw verwacht, doet intensiteit zich voor; waar de steen stilte oproept, roept het woord tot ervaring, tot het lichaam, tot het beleefde ogenblik. Het werk voert zo een subtiele maar krachtige omkering uit: het ontkent de dood niet, het vergezelt hem met een aansporing om volledig te leven.

Ingesloten in de serie Épitaphe biedt dit stuk een poëtische benadering van de eindigheid. Elk gekozen woord wordt een poging om het verdwijnen te sublimen, niet door het te verzachten, maar door er een vorm van existentiële densiteit tegenover te zetten. Hier beëindigt de steen niet: hij sluit niet af, hij behoudt, hij versterkt, hij transformeert. Jouir wordt dan minder een woord dan een levendig restant, een lumineuze spoor achtergelaten in het hart van de materie, als een laatste schittering tegenover het onvermijdelijke.

Een internationale artieste wiens werk draait om de dichotomie tussen geheugen en vergetelheid. Mijns inziens is geheugen het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld bindt. Echter, terwijl onze cultuur ernaar streeft de geschiedenis te graveren met een beitel, zet ik me in om mijn eigen geheugen te inhiberen, te deconstrueren, zelfs uit te wissen. De uitgestrektheid van de vergissing… Het lichaam is slechts het draagvlak van dit geheugen waar het van afhankelijk is, ja, het ervan afhankelijk is. Het bouwt het op, vormt het en verandert het. En als de anamnesis uit het Grieks als het herstel van herinnering wordt vertaald, probeer ik het te achterhalen om me er beter van te kunnen afscheiden."