Stefano Nurra - Grass

Grass ontwikkelt zich op een compacte groene oppervlakte, doorkruist door witte sneden die de eenheid van de ruimte verbreken. De penseelstreken, dicht en gericht, bouwen een levendig terrein op, bijna levend, waar de schilderachtige materie zelf landschap wordt.

De witte lijnen, onregelmatig en dik, begrenzen niet maar verdelen: het zijn onstabiele grenzen, barsten die de continuïteit onderbreken en voortdurend de ruimtelijkheid herdefiniëren. In dit scenario lijken de twee figuren van tennissers geïsoleerd, opgehangen in delen van het veld die niet volledig met elkaar communiceren.

Het sportieve gebaar — een service, een afwachting — verandert in een mislukte dialoog. Er is geen directe confrontatie, maar afstand: elke figuur is opgesloten in zijn eigen fragment, gedwongen zich te bewegen binnen de grenzen die door de structuur van het werk zelf worden opgelegd.