Stefano Nurra - Gioco sospeso

Het werk is opgebouwd als een imaginaire polyptiek opgesloten in één doek, waarin drie materiële reliëfblokken op een kobaltblauwe achtergrond drijven en zo de gefragmenteerde geometrie van een tennisveld oproepen.

Weer bepaalt de materie het ritme: de centrale en perifere rechthoeken steken uit het oppervlak met onregelmatige en impasto-achtige randen, bijna alsof stukken kleur uit de werkelijkheid zijn gescheurd. De witte lijnen, scherp en strikt, dienen niet alleen om het speelveld af te bakenen maar fungeren als optische sturende lijnen die de blik over het doek leiden.

Het hart van het werk is de ingebedde microscopisch kleine menselijke figuren, vervaardigd met een bijna kalligrafische precisie. Linksonder bevindt zich een speler in het wit die verstrikt raakt in de gespannen spanning van een service; rechtboven lijkt een spiegelende figuur in de blauwe leegte te drijven.

Deze tegenstelling tussen de immensiteit van het abstracte veld en de fragiliteit van menselijke silhouetten transformeert de sportieve gebeurtenis in een existentiële metafoor: het spel wordt eenzaamheid, concentratie en tijds suspensie.

De keuze voor blauw is niet toevallig: roept een diepe psychologische dimensie op en transformeert het tennisveld in een oceaan of een nachthimmel. Het is een werk dat leeft van stilte en verwachting, waarin de fysiek van de schilderkunst (zó dicht dat men het kan aanraken) in botsing komt met de conceptuele abstractie van de leegte. Een zeldzaam elegant stuk dat het speelse element verheft en het op een puur poëtisch niveau plaatst.