Anton Kaestner - #88 - XL - " Squander ".

Unieke stukken, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
#88 - XL - " Squander ".

Spray-acryl op een 3mm Perspex plaat.
Dit schilderij is geen print. Het is een origineel werk met meerdere lagen waarvan de glanzende glossy afwerking, vergelijkbaar met een harslaag, uniek is.

Afmetingen : 24,2 x 34,3 x 0,12 inch / 61,5 x 87 x 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt geleverd zonder lijst.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 Natura 514 Eik (inch 0,23 x 1,38 / 0,6 x 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een additional bedrag van €150 incl. btw.

Het werk is gesigneerd op de achterkant.
Een Echtheidscertificaat gaat erbij.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een schilder, beeldhouwer en auteur uit Zwitserland, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en opties op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid temidden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd gewaardeerd in mijn familie, en het was mijn late grootvader, een vakman & kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met talloze acrylics in A4- en later A3-schriften - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen recht op je af komen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer genegenheid kunnen inspireren. Aanvankelijk trok non-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme me aan.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen, omdat die resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

De weg om echt een kunstenaar te worden was echter niet onmiddellijk.

Gedurende ruim drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me de hele wereld over heeft gebracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verruimd en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscènes en ging ik de creatieve energie van elke plek aan.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Al bijna 30 jaar werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—a way to break free from the world and focus on my inner self.

Ik heb altijd ontzettend veel voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na het terugtreden uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen gewijd. Ik vestigde mijn atelier in Parijs en begon mezelf volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het eind van 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière en, tot mijn verbazing, kreeg mijn werk snel erkenning, met stukken in particuliere collecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Aan het eind van 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metallische pigmenten en spuitverf op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, soepele, glanzende en soms kwetsbare ondergrond. Dit proces voorkomt dat ik het werk al ziet terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “willekeurige experimenten” -alles mag- leiden tot de uitkomst, de lagen en spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het werk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen beslist toeval nooit; op zijn hoogst stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze benadering, die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie, is uitdagend en bevrijdend. De waarde van de compositie wordt verrijkt door lagen en transparenties, terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit krijgt: ik ben blij wanneer ik “onverhandelbare behoeften” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken wanneer we stil en licht blijven.

Ik houd mijn benadering bewust eenvoudig. Niet “emotie” noch “theoretische opvatting” maar ervaring van zijn. Niet “snel verbruik” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar verruiming van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van haar zichtbare en onzichtbare verhalen; mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel heeft uitgemaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Ze hebben dus geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde en geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en de luminositeit van gebrandschilderd glas kan oproepen, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderij een glinsterende huid waarin men iemands eigen silhouet kan zien, anders voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, en de ontbrekende delen, vereist ook empathie. Hopelijk zal het spel tussen “details voor de nabijheid” -een detail van een schilderij is een compleet nieuw schilderij- en “afstand voor het geheel” kijkers aanmoedigen hun eigen introspectieve reizen te maken.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw schepping is een confrontatie met mijn grenzen, die mij aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te exploreren wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks vakmanschap, een onderzoek, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien.

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van hedendaagse kunst, waar idee en vorm even zwaar wegen, streef ik ernaar werk te creëren dat niet gedefinieerd wordt door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de echte focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt tevoorschijn te komen.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te zeggen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” hebben, hoop ik de verwachting van narratief voorzichtig los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van coderen, en in plaats daarvan naar een directere manier van kijken te gaan.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik te plaatsen wat ik beschouw als een “ervaring van zijn.” Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om gevoeld te worden— gevormd door verschuivend licht, translucent lagen en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak noteer, “leeft het, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als Belichaamd Denken. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste loslating van controle tijdens het maakproces. Ik zet voorwaarden, maar geef het resultaat op, waardoor het schilderij een onafhankelijk “voorwerp van zichzelf” wordt, volledig onthuld pas wanneer het compleet is. Het is een stille vergelijking met photographische ontwikkeling—een geduldige wachttijd voor wat hier en nu arrives.

Het vasthouden van dezeIntenties kent een paar zachte paradoxen die het werk dragen:

Kans en Discipline
Ik spreek over “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Kans is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te “ communiceren” door werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld is geen verklaring, maar een toestand—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare rust.

Nostalgie voor het Tegenwoordige
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar is merkwaardig gericht op het nu: een verlangens naar de “onverhandelbare behoeften” die gevonden worden in “stilte en licht”—een verlangen naar zuivere aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen vrije wil is voortgekomen.” Ik voel me aangetrokken tot wat als perfect onvermijdelijk aanvoelt.
In deze geest ben ik tot het besef gekomen dat “het tijdperk van het informele pas net is begonnen.” Mijn praktijk is schuldeg schuld aan de geest van Art Informel, hoewel mogelijk met minder kwelling en meer rust—een informaliteit waar kans geen breuk is, maar een stille medewerker.

In essentie is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisatie. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar onderdelen van één enkele zoektocht. Ik heb ontdekt dat een praktijk die is geworteld in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner