Anton Kaestner - #364 - S - " Chromatic MR#5 ".

Unieke parel, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
#364 - S - " Chromatic MR#5 ".

Acrylique en spray op plexiglasplaat van 3 mm.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een originele werken "multi-couches" waarvan de glanzende afwerking "glossy", vergelijkbaar met het aanbrengen van een kunststof hars, uniek is.

Afmetingen : Inch 9,1 * 12,6 * 0,12 / 23 * 32 * 0,3 cm zonder kaders.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kaders van hoge kwaliteit van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een extra bedrag van 70€ TTC.

Het werk is getekend op de achterzijde.
Een Echtheitscertificaat gaat ermee gepaard.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa, in Zwitserland en in Dubai tentoongesteld. Meer informatie en selectie op www.antonkaestner.com.

Volgende expositie - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn homeland. Creativiteit werd gewaardeerd in mijn familie, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen je recht in het gezicht komen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk trok ik me aan niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
Met de tijd, en hoewel ik mezelf atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen die resoneerden met mijn verkenning van het menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Echter, het pad naar echt kunstenaar worden was niet onmiddellijk.

Gedurende meer dan drie decennia volgde ik een internationale zakelijke carrière die me de hele wereld over bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen verbreedden mijn perspectief en brachten me in aanraking met een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik me onder in de lokale kunstscènes en werd ik geraakt door de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière, was kunst altijd een deel van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om los te komen van de wereld en me op mijn innerlijke zelf te richten.

Ik heb altijd veel voldoening gehaald uit schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en kan leven door oprechte ervaringen. Door mijn kunst hoop ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn zakelijke carrière, wijdde ik me volledig aan het schilderen. Ik vestigde mijn atelier in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen eind 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière, en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met werken in particuliere collecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Ende 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een leegstaande sacristie in Lisieux, Normandië.

Kunstzinnig CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metalen pigmenten en spuitjes op de achterkant van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces weerhoudt me ervan het werk te zien zoals het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” - alles kan leiden tot het kortsluiten van rede! - het resultaat, de lagen en spiegelende effecten die ik creëer, sturen en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt blootgesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn beelden neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn slechts mogelijk met een grote mate van discipline. Deze aanpak, die resoneert met het revelatie-/fixatieproces van fotografie, is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparenties terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit krijgt: ik ben blij als ik herkenbare “onmisbare noodzaken” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken wanneer we stil en licht blijven.

Ik houd mijn aanpak doelbewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische voorstelling” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar het “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd onderdeel is geweest van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder voorwerp. Net als alle objecten zijn ze op zichzelf staande objecten. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zintuiglijke zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mannen, of dagen die ook geen reden van bestaan, geen eind, of doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminositeit van gebrandschilderd glas oproept, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien biedt plexiglas de schilderkunst een glinsterende huid waardoor men iemands eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De samenspel van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen, vereist ook alleen empathie. Hopelijk zal de relatie tussen “details voor de nabije waarneming” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel” kijkers aanzetten tot eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpel gezegd vind ik voldoening in het continue proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw creatie is een confrontatie met mijn grenzen, wat me dwingt mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse kunde, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij geen behoefte aan ons heeft. De tijd van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vergroot de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm even zwaar wegen, probeer ik werk te creëren dat niet gedefinieerd wordt door prominente positie maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—schitterende vlakken van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt te ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te stellen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin hebben”, hoop ik de verwachting van narrationele betekenis zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen en naar een directer soort kijken te gaan.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Ervaring in het Leven. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object dat geinterpreteerd moet worden dan een stille gebeurtenis die gevoeld moet worden—vormgegeven door verschuivend licht, doorschijnende lagen en de zwakke reflectie van de kijker die de eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerkt, “leeft het stuk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als belichaamde gedachte. Te schilderen aan de omgekeerde kant van plexiglas, zonder visuele feedback te kunnen werken, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste loslating van controle bij het maken. Ik stel condities, maar geef de uitkomst over aan het werk, zodat het schilderij kan worden wat ik noem een onafhankelijk “object op zichzelf,” volledig onthuld alleen wanneer voltooid. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling—aandachtige wachting op wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden aan deze intenties wordt ondersteund door enkele zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik praat over “betekenisvolle ‘toevalligheden’,” maar ze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is zorgvuldig opgebouwd.

Communicatie Zonder Bericht
Ik hoop iets te communiceren via werken die ik zinloos noem. Misschien wat gedeeld wordt is geen uitspraak, maar een toestand—a textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare rust.

Nostalgie voor het Verleden
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar zij is merkwaardig gericht op het nu: een verlangen naar de “onmisbare behoeften” gevonden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil aanbiedt.

Inspanning en Inspanningsloosheid

Het proces vereist constante aandacht, maar mikt op een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het op eigen kracht is ontstaan. Ik ga uit van wat als volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik tot het besef gekomen dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is schuldbewust aan de geest van Art Informel, hoewel wellicht met minder pijn en meer kalmte—een informalisme waar toeval geen ruptuur is, maar een stille medeplichtige.

In de kern is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisatie. De bescheiden maat die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit gewoon het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar onderdelen van één streven. Ik heb gemerkt dat een praktijk die rust op stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen een bron van veerkracht worden, geloof ik.

Anton Kaestner