Anton Kaestner - #365 - S - " Chromatic Cloud MR#6 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#365 - S - " Chromatic Cloud MR#6 ".

Acryliquespray op een 3 mm plexiglasplaat.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk "multilagen" met een glanzende finish die doet denken aan epoxytoepassing en waarin de echo uniek is.

Afmetingen : Inch 9,1 * 12,6 * 0,12 / 23 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een bijkomende prijs van 70€ BTW.

Het werk is achterop gesigneerd.
Een authenticiteitscertificaat gaat ermee mee.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een schilder, beeldhouwer en auteur uit Zwitserland, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa geëxposeerd, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuzes op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid omgeven door de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie waardeer, en het was mijn overleden grootvader, een ambachtsman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met talloze acrylverven in A4- en vervolgens A3-notitieboekjes - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen recht op je afkomen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk trok ik me aan niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneren met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad naar echt kunstenaar worden was echter niet onmiddellijk.
Meer dan drie decennia lang heb ik een internationale zakelijk carrière nagestreefd die me over de hele wereld heeft gebracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verrijkt en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscènes en werkte ik mee aan de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om te ontsnappen aan de wereld en me te richten op mijn innerlijk.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen oprecht te ontmoeten met schoonheid, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn zakelijke carrière, wijdde ik mezelf volledig aan schilderen. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière en, tot mijn verrassing, kreeg mijn werk snel erkenning, met werk in particuliere collecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Aan het eind van 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een leeg sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistieke CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos," gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metalen pigmenten en spuitbussen op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces verhindert dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik sta “random experiments” toe - alles kan de rede kortsluiten! - om de uitkomst, de lagen en spiegelingen die ik creëer te leiden, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen beslist toeval niet; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze aanpak die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparenties en geven elk werk een “ascetische” kwaliteit: ik ben gelukkig wanneer ik herken wat “onvervangbare noodzakelijkheden” zijn, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Niet “emotie” noch “theoretische visie” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectialisering / intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van haar zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd een deel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten, zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze noch inhoud, noch betekenis, noch zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind, noch doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminositeit van gebrandschilderd glas kan oproepen, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een glinsterende huid waarmee men iemands eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet venster: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de spel tussen “details voor de nabijheid” - een detail van een schilderij is een compleet nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel” de kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw creatie is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks vak, een ontdekkingstocht, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. De tijd van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse beoefening verdubbelt de passie voor zien.

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van hedendaagse kunst, waar concept en vorm gelijke waarde hebben, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij is de ware focus minder het uiteindelijke beeld dan de stille wisselwerking van gedachte en proces waardoor het ontstaat.

Deze praktijk rust op drie op één lijn liggende intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” te laten hebben, hoop ik het verwachtingspatroon van verhaal zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om los te komen van decoderen, en te kiezen voor een directere manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Beleefde Ervaring. In deze open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om te interpreteren dan een stil evenement om te voelen—vormgegeven door verschuivend licht, translucente lagen en de vage reflectie van de kijker die in het eigen aangezicht kijkt. Zoals ik vaak opmerk, “leeft het stuk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als belichaamde gedachte. Schilderen aan de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste bevrijding van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst op, waardoor het schilderij een onafhankelijk “object op zich” wordt, volledig onthuld alleen wanneer het af is. Het is een stille vergelijking met fotografische ontwikkeling—een geduldige wachttijd voor wat er “hier en nu” arriveren.

Deze intenties worden ondersteund door enkele zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik praat over “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop om “iets te communiceren” via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat wordt gedeeld geen uitspraak, maar een toestand—aura van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare stilte.

Nostalgie voor het Huidige
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar het is vreemd gericht op het nu: een verlangen naar de “onvervangbare noodzakelijkheden” gevonden in “stilte en licht”—een wens naar zuivere aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inzet en Moeiteloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen kracht is ontstaan.” Ik ben aangetrokken tot wat perfect onvermijdelijk voelt.
In deze geest voel ik dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is erkentelijk aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder angst en meer rust—een informaliteit waar toeval geen breuk is, maar een stille medewerkende.

In de kern is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar delen van één enkel streven. Ik heb gemerkt dat een praktijk die geworteld is in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner