Arnaud Puig "ARDPG" (1980) - Versus

De kunstenaar ARDPG, pseudoniem van Arnaud Puig, is een Franse kunstenaar geboren in 1980 in Périgueux en tegenwoordig wonend in Bordeaux.
Gevormd door de graffiti-cultuur die hij al in de jaren negentig ontdekt en beoefent, ontwikkelt hij geleidelijk een schilderachtig oeuvre dat buiten de kaders van de traditionele street art gaat.
Parallel aan zijn artistieke praktijk studeert hij kunstgeschiedenis aan de universiteit, een opleiding die zijn aanpak en zijn visuele verbeelding diep voedt.
Zijn werk bevindt zich daarom op het kruispunt van verschillende werelden: die van de klassieke schilderkunst, de stedelijke cultuur en de hedendaagse plastische experimenten.
Door middel van schilderkunst, collage, typografie of zelfs interventies in de openbare ruimte, onderzoekt ARDPG de spanningen en de mogelijke dialogen tussen deze verschillende visuele erfenissen.

Deze reflectie vindt een bijzonder krachtige uitdrukking in zijn serie VERSUS, die een van de belangrijkste pijlers van zijn werk is geworden.
In deze werken zet de kunstenaar een echte esthetische confrontatie neer tussen de geschiedenis van de kunst en de hedendaagse stedelijke cultuur.
Figuren geïnspireerd op de klassieke schilderkunst — gezichten, portretten of fragmenten van oude composities — verschijnen vaak op het doek, worden daarna verstoord, overschilderd of doorkruist door tekens afkomstig uit graffiti: woorden, typografie, gestische lijnen of grafische merktekens.
Het woord Versus roept het idee op van een duel, maar bij ARDPG wordt deze tegenstelling vooral een visuele dialoog.
De verkennende referenties en de codes van straat raken verweven, beantwoorden elkaar en botsen soms op het oppervlak van het doek.
Zo creëert de kunstenaar hybride beelden waarin het verleden en het heden samenvallen, waardoor de onverwachte verbindingen tussen de schilderkunstige traditie en de spontane energie van graffiti aan het licht komen.

Door de serie VERSUS bevraagt ARDPG de hiërarchie die vaak tussen kunst die institutie en stedelijke praktijken is vastgesteld ter discussie.
Door deze twee werelden met elkaar te confronteren suggereert hij dat ze in werkelijkheid één en dezelfde impuls delen: het achterlaten van een spoor, het markeren van een oppervlak en het overbrengen van een visie.
Zijn werken worden dan plekken van spanning maar ook van verzoening, waar de kunstgeschiedenis en de hedendaagse cultuur elkaar ontmoeten om een nieuw visueel taalgebruik te vormen.