Bachibouzouk (1977) - Invader vs Banksy

Prachtig werk van de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk.

Orange/Green Version 1/20

In deze serie speelt de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk tikkertje met de kunstgeschiedenis, als een te nieuwsgierig kind dat een museum en een spuitbus verf in handen heeft gekregen. Door deze « Tomato Soup Can », orkestreert hij een vrolijk onwaarschijnlijk botsing tussen drie reuzen van de hedendaagse kunst: Warhol, Banksy en Invader. Een tricentrisme pop, stedelijk en klinisch, door de spuitbus in een mozaïek gesmeten, zoals alleen Bachibouzouk dat kan doen.

Het uitgangspunt, uiteraard, is de Banksy-poster, zelf al een knipoog (of een knipoog van een knipoog) naar de iconische Campbell’s Soup van Andy Warhol. Bachibouzouk glijdt er tussenin als de vierde musketier, maar gewapend niet met een zwaard, maar met Invader. Het resultaat: een dialoog tussen drie esthetieken waar geen van hen om interlocutor vroeg… en toch, samen, gaan ze luid praten en zelfs lachen.

De spuitbussen, zorgvuldig gekozen in een vibrerend palet, tarten het te wijze erfgoed van de ateliers. Elke kleur lijkt te proclameren: « En als de hedendaagse kunst drie minuten lang zou stoppen met zichzelf serieus nemen? »

Maar achter de humor schuilt een echte gedachte: Bachibouzouk vraagt zich de industriële herhaling van artistieke iconen af. Wat wordt er een symbool wanneer je het kopieert, dan de kopie kopieert, en vervolgens over de referenties zelf al afgeleide heen schildert? Misschien iets eerlijkers: een werk dat accepteert dat het niet in zijn eentje geboren is, maar in een cultureel lawaai, een carnaval van beelden en beeldmanipulaties.

Door deze lagen van referenties te overschilderen, transformeert de kunstenaar het blikje — een alledaags voorwerp, symbool van consumptie, popfetisj — in een metafoor voor ons verzadigde tijdperk: alles is al gezien, geremixt, afgeleid… en toch, dankzij een uniek gebaar (en een paar goede spuitbullen), komt er iets nieuws boven. Een beetje alsof, door te blijven ronddraaien in een museum van spiegels, men uiteindelijk zijn eigen reflectie ziet.

Met veel humor, een tikkeltje ironie en een vrolijke helderheid herinnert Bachibouzouk ons eraan dat kunst misschien vooral een spel is: een serieus spel, ja, maar toch een spel.

En in dit spel zijn zijn Tomato Soup Can de stukken die alle sloten doen springen.