Paolo Fedeli - a solitary strooll

PAOLO FEDELI werd geboren in Toscane in 1957. Hij bezocht het kunstinstituut van Siena en behaalde het diploma van Meester 'Arte'. Hij heeft talrijke solo-exposities in Italië en in het buitenland georganiseerd. Zo onder andere Oekraïne, Frankrijk, Rusland, Spanje, Rome en vele anderen. Hij is vertegenwoordigd in verschillende Permanente Tentoonstellingen. Zijn werken zijn opgenomen in vele openbare en private collecties. Zijn activiteit is besproken in tijdschriften en nationale en internationale kranten. Hij nam deel aan de grootste nationale gezamenlijke kunstwetenschappen en kreeg belangrijke citaties en critici-onderscheidingen. Van 1979 tot heden wint hij maar liefst honderdzesenzeventig Prijzen van schilderwedstrijden. Paolo Fedeli is een arcane cantor van de natuur.

DICONO DI LUI:

Paolo Fedeli is een schilder van absolute elegantie. verteller van onwaarschijnlijke en onkenbare gebeurtenissen, van vragen zonder antwoord.
Zijn zwerven tussen Toscane en de anonieme metropool van een hedendaags Westers landschap, waar alle architectonische panorama's in hun absurdisme van globalisatie op elkaar lijken, kan ons ook verrassen. Net zoals de verandering van zijn taal. En toch zien we een subtiele verbinding tussen de hoeves, de heuvels, de heldere luchten, de nachtlampen, de glanzend natte straten, de sfeeren van rook- en smogguitingen: er zijn nooit levende wezens, alsof de mensen, het dagelijkse leven, het werk, de liefde, de haat, de concurrentie, de waakzaamheid, de slaap, de verbeelding van de kunstenaar, heeft vermeden uit zijn poëtica elke verwijzing naar het sociale of beter gezegd, naar het realisme. Waarschijnlijk stemde de Franse dichter Paul Verlaine met hem in, na de nodige afstand tussen woorden en kleuren:
"Het is noodzakelijk dan dat jij niet kiest
je woorden zonder enige fout:
niets is dierbaarder dan het grijze lied
waarbij het onzekere samenkomt met het precieze.
Ga zo ver mogelijk weg van de moorddadige argot
van de wrede geest en van het onzuivere lachen;
dat de ogen van het azuur laat huilen!
Neem de welsprekendheid en draai hem de nek!
"\nEn hier is dus de sleutel tot de interpretatie voor Paolo Fedeli: zelf-referentialiteit en het verrassende heeft hij vervangen door de vaagheid van het onzekere. De retoriek van het dagelijks leven en het lawaai van dissonante stemmen heeft hij vervangen door de zwevende stilte van afwezigheid. De voorstelling van het herkenbare heeft hij vervangen door de sublimatie van visuele poëzie\n
Paolo Levi