David Douglas Duncan - I Protest! - 1968

Zoals Parr en Badger opmerken, publiceerde David Douglas Duncan I Protest! als een verzet tegen de Vietnamoorlog, niet vanuit het perspectief van een anti-oorlogs liberaal, maar van, zeg maar, het middenrechts. Zijn politiek ten koste van alles niet afdoende - en gezien de recente gebeurtenissen in het Midden-Oosten zijn ze ten minste interessant - dit blijft een van de beste fotoboeken die uit de oorlog zijn voortgekomen, zowel wat Duncan’s krachtige foto’s als het ontwerp en de productie betreft. Het is een soberen paperback-productie, maar het bevat een elegante standaard van reproductie - kortom, het is een voorbeeld voor een fotoboek bedoeld om een groot publiek te bereiken en een didactisch punt duidelijk te maken.

Het boek is opgebouwd rond Duncan’s ervaringen bij de slag bij Khe Sanh, een van de weinige hevige veldslagen in wat, voor de Amerikaanse strijdkrachten, een nieuw soort oorlog was, waarin de vijand niet duidelijk was, de aanval snel werd ingezet en daarna weer oploste, waardoor de overweldigende superioriteit van de Verenigde Staten werd genegeerd. Het 77-daagse beleg van Khe Sanh door het Noord-Vietnamese leger was de grootste en meest gedefinieerde slag van de oorlog tot nu toe, en Duncan zat ‘embedded’ bij de Amerikaanse troepen in het ingesloten garnizoen in Khe Sanh.

Het zijn de troepen waarop Duncan (zoals altijd) zich concentreert in zijn camera. Khe Sanh en de dodelijke Tet-offensief die eraan voorafging, vormden grote schokken in het Amerikaanse moreel, wat aantoont dat de troepen te maken hadden met een vastberaden en goed georganiseerd leger. Op een dag in Khe Sanh stortten de communistische troepen meer dan 100 artillerierondes per uur in het garnizoen. Duncan, die er trots op was een marinier te zijn en de troepen’s hardheid te delen, laat ons zien, zoals hij in Korea deed, de gezichten van mannen onder zware druk maar die hun werk doen, velen gehandicapt en velen sterven. Het is een pro-krijgsmacht-boek, zonder gung-ho te zijn. Zeker, zoals hij in zijn tekst stelde, was Duncan geen ‘peace-nik, Viet-nik, Pinkie, Commie, liberal’. Maar hij geloofde met passie dat Vietnam, anders dan Korea, een buitenlandse onderneming was die te ver ging, en dat het vasthouden van Khe Sanh niet de dood van zoveel jonge Amerikanen waard was. Hij geloofde ook dat er betere plaatsen waren om de stroom van het communisme te beteugelen en, zoals hij in I Protest! welbeschouwend stelde, dat de Verenigde Staten in Zuid-Vietnam zich hadden gemengd in de verkeerde oorlog op de verkeerde plek op het verkeerde moment." (Parr en Badger)

Door velen bekend als vriend van Picasso evenals als zijn foto-dokumentair, was Duncan net zo bekend als een gevechtsfotograaf. Begonnen in de Tweede Wereldoorlog diende hij als officier bij de mariniers en maakte hij foto’s van de Amerikaanse invasies van de Solomons en Okinawa. Tegen de Vietnamoorlog werd zijn objectiviteit minder; deze collectie werd een beroep op mainstream-Amerikanen om de wijsheid van de Amerikaanse militaire invasie in Vietnam in vraag te stellen. Als gevechtsfotograaf presenteert de auteur zijn foto’s genomen tijdens een periode van 8 dagen in februari 1968 binnen het Khe Sanh-oorlogsgebied in Vietnam ter ere van de mannen die daar streden. Hij schreef de tekst voordat het beleg van Khe Sanh was opgeheven, en voor velen kwam de hulp die er was te laat.

Opgenomen in Martin Parr en Gerry Badger, The Photobook, Vol.2, p.248

Conditie:
Eerste druk, eerste oplage uit 1968 in zeer goede staat. Kleine randbeschadigingen aan de kaft. Band strak. Controleer alstublieft de foto’s van de verkoper zorgvuldig.