Gerlinde Beck (1930-2006) - Ohne Titel

Gerlinde Beck (1930 Stuttgart-Cannstatt - 2006 Mühlacker-Großglattbach),
Geen titel, 1973.
Volgorde van vier serigraphieën, 29,8 cm x 29,8 cm, elk op de voorzijde met lood gesigneerd en achterop genummerd.
Blad 1-3 nr. 74/100, blad 4 nr. 48/100.

- Hoeken af en toe licht beschadigd, minimale kreuksporen, verder in zeer goede staat

- Dansende sculptuur -

In de opeenvolging van de beelden illustreert de serie een ‚tanzende Skulptuur’, waarmee Gerlinde Beck de door haar altijd dynamisch beschouwde sculptuur met behulp van drukgrafiek in beweging brengt en zo de sculpturale spanning aanscherpt. Een conisch gesneden kubus die het beeldformaat overtreft zweeft boven een fragiel meergedeeld onderbouw, die op één punt samenloopt met de kubus. Daaraan wordt deze figuur doorboord door een staaldragerachtige plaat, die tegelijk het fundament als onderdeel van de sculptuur zelf is. De glanzende zilvertint van de achtergrond sluit zich qua kleur aan bij het dansende bouwwerk, waardoor de indruk van een metalen arrangement wordt opgeroepen.
-
Gerlinde Beck studeerde van 1949 tot 1956 aan de Stuttgarter Akademie der Künste bij Karl Hils, Peter Otto Heim, Gerhard Gollwitzer en Willi Baumeister. Daarnaast volgde ze een opleiding als fijnblechner. In 1953 maakte zij haar eerste Parisreis, waarop zij de beelden van Henry Moore ontdekte en geïnspireerd raakte door Afrikaanse kunst. In 1956 trouwde ze met de muzikant Hans-Peter Beck en richtte in hetzelfde jaar samen met Wolfgang Reiner een zeefdrukkerij op, waar drukken voor Ida Kerkovius en Fritz Winter werden vervaardigd. Na een korte periode als docent vormgeving in een Stuttgarts industrieel bedrijf, in 1958, werkte Gelinde Beck als vrije kunstenares. Sinds de jaren zestig maakte zij deel uit van de vooraanstaande beeldhouwers van haar generatie in Duitsland. Vanaf 1965 maakte zij naast sculpturen ook grafische werken. De Kunsthalle Mannheim organiseerde in 1968 en het Wilhelm-Lehmbruck-Museum in Duisburg in 1969 een overzichtstentoonstelling van haar kunst, wat Gerlinde Beck ook internationale bekendheid verschafte. In 1974 werd haar hoofdwerk, de „Klangstraße“, voor het eerst uitgevoerd. In 1977 vond een grote retrospective van haar kunst plaats in het Museum am Ostwall in Dortmund. Hierna volgden talrijke openbare opdrachten. In 1984 kreeg zij het Bundesverdienstkreuz en in 1989 de titel van professor toegekend. In 1996 richtte de kunstenares de Gerlinde-Beck-Stichting op in slot Dätzingen te Grafenau. Met haar Lichtfugen, Klangskulpturen, Klangruimtes, ruimtelijke choreografieën, herinnerings- en Ahnungsbilder verwierf zij een uitbreiding van de grenzen van de beeldhouwkunst.