Sylvain Barberot - Skull

Geverfd menselijk skelet gemaakt van papier en gecoat met epoxyhars. Het wordt aan de muur gehouden met twee spijkers en twee magneten.
In dit werk, als de tijd gefixeerd is door het gebruik van het skelet als tijdloze, onveranderlijke en gehechte ondersteuning, lijkt de huid die het bedekt daarentegen alsof ze blijft stromen. De tijdperken botsen en de duisternis van het beeld dat men van de dood heeft.
Een kunstwerk is bij uitstek een vergankelijkheid. Het weerspiegelt het verlangen van de kunstenaar om zichzelf te objectiveren om aan de tijd te ontsnappen en beantwoordt aan de vergankelijkheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet gefixeerd, het blijft te komen en nooit verankert in een oneindigheid. Zijn verdwijnen is zijn enige toevlucht.

Internationaal kunstenaar wiens werk berust op de dichotomie die bestaat tussen geheugen en vergetelheid. Het geheugen is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld bindt. Echter, terwijl onze cultuur ernaar streeft geschiedenis te graveren met een beitel, zet ik mij in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren en zelfs uit te wissen. Een uitgestrekte onderneming, de oefening van het vergeten…
Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, ja zelfs behoeftig is. Het bouwt het op, vormt het en transformeert het. En als anamnesis uit het Grieks betekent ‘het terughalen van het geheugen’, ja, voor mij is het jagen erop om het beter van me los te kunnen maken.