Sylvain Barberot - Suspended spaces

Deze werken zijn een afdruk/model van mijn borstbeeld, gemaakt van polyurethaanschuim en bekleed met een zwarte stoffen sluier. Ze verwijzen naar de Italiaanse sculptuur van het einde van de 18e eeuw. Deze werken, vaak in marmer, tonen volledig bedekte vrouwelijke lichamen met een ontroerende precisie.
Een kunstwerk is van zichzelf een vanitas. Het weerspiegelt de wens van de kunstenaar om te objectiveren om aan de tijd te ontkomen en beantwoordt aan de pretentie van het idee van de demiurg. Het geheugen is niet gebonden, het blijft te komen zonder ooit te verankeren in een eindeloosheid. Zijn verdwijnen is zijn enige toevlucht.

Internationaal kunstenaar wiens werk draait om de dichotomie tussen geheugen en vergeling. Het geheugen is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam met de wereld bindt. Echter, terwijl onze cultuur erop gericht is om geschiedenis met een beitel te graveren, zet ik mezelf aan tot het remmen, de deconstructie en zelfs het uitwissen van mijn eigen geheugen. Een enorme onderneming, de oefening van het vergeten…
Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waartoe het afhankelijk is, ja, wat vereist. Het bouwt het op, modeleert het en verandert het. En als mnemonie uit het Grieks vertaald wordt als de terugkeer van het geheugen, dan jaag ik ernaar om het beter los te laten.