Baptiste Laurent - Boat Cementery Chess

"Boat Cementery Chess", 2019 , waterverf, Chinese inkt, posca op papier, 130x130cm
ondertekend aan de achterkant, verzonden gerold

Baptiste Laurent (1980, Nantes) is een beeldend kunstenaar die in Madrid en Parijs woont en werkt.
Hij heeft geëxposeerd bij diverse artistieke en culturele instellingen, waaronder het Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galería La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance Française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Zijn traditionele medium is schilderkunst, maar hij werkt ook in beeldhouwkunst en ontwikkelt projecten met een sterke literaire, sociale en antropologische component.
In zijn recente publicaties en tentoonstellingen, "Conversaciones y puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" en "Exit", heeft hij herhaaldelijk geëxperimenteerd met samenwerkend creatief werk met andere beeldende kunstenaars en literaire auteurs.
Als anti-academische en eclectische kunstenaar houdt hij ervan picturale stijlen te syncretiseren, met een beweging tussen neo-figuratieve narratieve, grafische schilderkunst en expressionistische abstractie.
Oprichter van de gedeelde studio 'Latolier' in Madrid‑district Usera, leidt hij een dynamische gemeenschap van Spaanse en internationale beeldende kunstenaars.

(En)tropicos serie /
Dagen herhalen zich. Een paar maanden geleden hebben we een atypisch moment meegemaakt. Onze ruimte is klein en Tijd is lang. We werden overweldigd door het gebrek aan tijd, maar nu worden we verrast door het teveel. Een introspectieve gebaar, een nieuw horizont, waar we onze verbeelding benaderen. De verbazing van verandering, een ongekend geschreeuw vraagt "wat nu?"
Baptiste gebruikt dit dystopische panorama om een andere dageraad te creëren, een nieuwe dageraad. De constructie van deze schilderijen vloeit voort uit een behoefte om het landschap te vernieuwen, uit een verlangen naar vergeten natuur. Om het te herontdekken, om het te laten herleven.
De prikkel voor deze symbiose ligt vervat in het verhaal van de antropoloog en grondlegger van het structuralisme, Claude Lévi-Strauss: in 1935 vertrok Lévi-Strauss op zoek naar een authentiek, puur Brazilië, begiftigd met een wilde energie en een eigen aard.
De auteur van "Tristes Tropiques" had deelachtig aan zijn reisverwachtingen voldaan. Zijn angst wordt gepresenteerd in een tekstfragment met profetische ondertonen: "Over een paar honderd jaar, op dezelfde plek, zal een andere reiziger, net zo wanhopig als ik, het verdwijnen betreuren van wat ik had kunnen zien en wat aan mij ontglipte". Slachtoffer van een dubbele ziekte, alles wat ik zie doet pijn, en ik maak mezelf onverbiddelijk verwijt dat ik niet hard genoeg heb gekeken.
Als een reiziger leiden Baptiste’s (en)tropische doeken hem naar een plek waar hij zijn vitaliteit opnieuw kan ontdekken. Misschien bestaan deze soorten niet, misschien hebben deze idyllische landschappen nooit bestaan. Maar het venster dat Baptiste opent laat de lucht binnen die we vandaag niet langer kunnen ademhalen. Baptiste biedt ons een utopie aan; door zijn gebaren stelt hij een paradigma verschuiving voor, een mogelijke ecologie. Voor de Grieken had het woord entropie twee betekenissen: evolutie en transformatie. Voor fysici is het een maat voor de wanorde van een systeem. Wanorde identificeren, het transformeren ervan