Anton Kaestner - #366 - S - " Chromatic MR#7 ".

Unieke parel, origineel schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#366 - S - "Chromatic MR#7".

Acrylic spray op plexiglasplaat van 3 mm.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk in meerdere lagen met een glanzende afwerking die doet denken aan resin en uniek is.

Afmetingen : Inch 9,1 × 12,6 × 0,12 / 23 × 32 × 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 × 1,38 / 0,6 × 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar tijdens verzending tegen een extra bedrag van 70€ incl. btw.

Het werk is getekend op de achterkant.
Bijgevoegd Certificaat van Echtheid.
De levering is gedekt door een verzekering.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa, in Zwitserland en in Dubai geëxposeerd. Meer informatie en een selectie op www.antonkaestner.com.

Volgende expositie - Lausanne mei 2026.

Biography

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met ontelbare acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen je recht in het gezicht komen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk werd ik aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van het menselijk bestaan en de diepere waarheden van aard en leven.

Echter, het pad om werkelijk kunstenaar te worden was niet onmiddellijk.

Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld heeft gebracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dook ik onder in de lokale kunstscènes en raakte ik betrokken bij de creatieve energie van elke plek.
Despite de focus op mijn zakelijke carrière, was kunst altijd een deel van mij, zachtjes borrelend onder de oppervlakte. Gedurende bijna 30 jaar werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om vrij te breken van de wereld en me op mijn innerlijkezelf te concentreren.

Ik heb altijd veel voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen altijd een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen toegelegd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon mij volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière, en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met werken in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een leeggestemde sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, liet een onderscheidende benadering van kunst zien, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, met metalen pigmenten en spuitbusjes op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces verhindert dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik sta “toevallige experimenten” toe —alles mag om redeneren te kortsluiten!— om de uitkomst, de lagen en spiegelingen die ik creëer te sturen, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt blootgesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn beelden neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens vraagt toeval de vragen; betekenisvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze benadering die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit krijgt: ik ben blij wanneer ik ‘onvervangbare noodzakelijkheden’ herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken als we stil en licht stil staan.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Geen “emotie” noch “theoretische conceptualisatie”, maar ervaring van het zijn. Geen “snelle consumptie” noch “intellectualisatie/intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar het “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uitmaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder voorwerp. Net als alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde en geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en de helderheid van gebrandschilderd glas oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een glanzende huid waar men iemands silhouet in kan herkennen, verschillend voor elke nieuwkomende kijker. Elk werk gedraagt zich als een discreet venster: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist enkel empathie. Hopelijk zal de spanning tussen “details voor de nabesluit” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” kijkers aanmoedigen op hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg haal ik voldoening uit het voortdurende proces van vragen en groei. Elke nieuwe creatie is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks vakmanschap, een exploratie, een manier om betekenisvolle gesprekken op te starten, een zoektocht naar een verf zo perfect dat hij geen ons nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk verdubbelt de passie voor zien.

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm even zwaar wegen, probeer ik werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen ondervraging. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces waarmee het ontstaat.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde bedoelingen.

De eerste is een Terugtrekking uit Gedwongen Betekenis. Door de werken te omschrijven als “zonder object” en te laten zijn “noch inhoud, noch betekenis, noch zin,” hoop ik voorzichtig de verwachting van narratief los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen, en te kiezen voor een directere manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede bedoeling: de Primacy of Lived Experience (primacy van geleefde ervaring). In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen—vormgegeven door verschuivend licht, translucente lagen, en de zwakke reflectie van de toeschouwer die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “leeft het werk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als Belichaamd Denken. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke beoefening van loslaten. Het is een bewust loslaten van controle in het scheppingsproces. Ik stel condities, maar geef de uitkomst prijs, waardoor het schilderij een onafhankelijk “object op zichzelf” wordt, volledig onthuld pas wanneer het af is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling — een geduldige wachttijd voor wat er hier en nu arrives.

Het vasthouden aan deze bedoelingen worden ondersteund door enkele zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Disciplina
Ik spreek over “betekenisvolle ‘toevalligheden’,” maar ze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige kaders. Toeval is een welkom genodigde, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie ZONDER Boodschap
Ik hoop via werken die ik betekenisloos noem “iets te communiceren.” Misschien is wat gedeeld wordt geen statement, maar een toestand—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare rust.

Nostalgie voor het Huidige
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar is curieus gericht op het nu: een verlangen naar de “onvervangbare noodzakelijke dingen” gevonden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inzet en Moeiteloze Inzet
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit zichzelf is ontstaan.” Ik voel me aangetrokken tot wat volstrekt onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik tot het besef gekomen dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is schuldbewust aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder lijden en meer kalmte—een informaliteit waar toeval geen breuk is, maar een stille medeplichtige.

In de kern is dit een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spectacle.

Uiteindelijk is dit gewoon iemands pad. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar delen van één streven. Ik heb ontdekt dat een praktijk die is geworteld in stil paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner