Anton Kaestner - #332/2 - S - " Enough 2 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#332 - S - " Enough 2 ".

Acrylicspray op een 3 mm plexiglasplaat.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk in "meerdere lagen" met een glanzende "glossy" afwerking die bijna vergelijkbaar is met de toepassing van een hars en uniek is.

Afmetingen : Inch 8,7 * 12,6 * 0,12 / 22 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt geleverd zonder lijst.
Lijst van kwaliteitsmerk Nielsen uit Duitsland in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een aanvullende prijs van €70 incl. btw.

Het werk is met handtekening aan de achterzijde.
Een Echtheidscertificaat gaat mee.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende expositie - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke pracht en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie hoog gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloedzaad plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met ontelbare acrylverven in A4- en vervolgens A3-schriften - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen recht op je afkomen, domineerend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik werd aanvankelijk aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van het menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad om werkelijk een kunstenaar te worden, was echter niet onmiddellijk.
Ruim drie decennia lang heb ik een internationale zakencarrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscènes en ging ik in op de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière was kunst altijd een deel van mij, stilletjes zacht sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om los te breken uit de wereld en me te richten op mijn innerlijke zelf.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarbij ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen, en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn zakelijke carrière, wijdde ik me volledig aan het schilderen. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met werken die een plek vonden in particuliere collecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Aan het eind van 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metallische pigmenten en spuitverf op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms kwetsbare ondergrond. Dit proces voorkomt dat ik de werking zie terwijl die zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” —alles mag— me leiden in het resultaat, de lagen en spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk geëxposeerd wordt. Maar duidelijk is: in mijn schilderijen beslist toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “coïncidenties” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze benadering die resoneert met het openbarings-/fixatieproces van fotografie is uitdaag- en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties maar geven elk werk een “ascetische” kwaliteit: ik ben blij wanneer ik herken “onverhandelbare noodzakelijke dingen”, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken als we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Geen “emotie” noch “theoretische voorstelling” maar ervaring van het zijn. Geen “snelle consumptie” noch “intellectualisatie/intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “het leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uitmaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, eind of doel hebben. Terwijl mijn werk soms de transparantie en luminositeit van gebrandschilderd glas oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een sprankelende huid waar men de eigen contouren kan zien, verschillend bij elke nieuw kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de speelsheid tussen “details voor de nabije blik” — een detail van een schilderij is een volledig nieuw beeld — en “afstand voor het geheel”, kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Gewoonlijk vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw schepping is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse vaardigheid, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is nog maar net aangebroken.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien."

Over de coherentie in mijn praktijk

In het landschap van hedendaagse kunst, waar concept en vorm even zwaar wegen, probeer ik een werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door promotoriteit, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het eindbeeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces waardoor het ontstaat.

Deze praktijk rust op drie afgestemde bedoelingen.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd meaning. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te stellen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” hebben, hoop ik de verwachting van narratief zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om weg te stappen van decoderen en naar een meer directe vorm van kijken.

Dit leidt tot de tweede bedoeling: de Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een "ervaring van zijn" te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen—gevormd door verschuivende licht, transluzente lagen en de zwakke reflectie van de toeschouwer die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “het werk leeft, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als Belichaamd Denken. Schilderen aan de achterzijde van plexiglas, zonder visuele feedback werken, is een fysieke beoefening van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden maar geef het resultaat over, waardoor het schilderij een zelfstandig “object op zichzelf” wordt dat pas volledig onthuld wordt als het af is. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling—een geduldig wachten op wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze bedoelingen gaat gepaard met enkele zachte paradoxen die het werk onderhouden:

Toeval en Discipline
Ik spreek over “zinvolle ‘coïncidenties’”, maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te communiceren door werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een toestand—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare kalmte.

Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie huist in het werk, maar is benieuwd gericht op het nu: een verlangen naar de “onverhandelbare noodzakelijke dingen” gevonden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist voortdurende aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen beweging is voortgekomen.” Ik hou van wat zo perfect onvermijdelijk aanvoelt.
In deze geest ben ik tot de overtuiging gekomen dat “het tijdperk van het informele pas net is begonnen.” Mijn praktijk is schuldbewust aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder angst en meer kalmte—een informaliteit waar toeval geen breuk is, maar een stille medewerkend.

In zijn kern is het een zoektocht naar "le vif"—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spectacle.

Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar onderdelen van een enkele zoektocht. Ik heb ontdekt dat een praktijk die gegrondvest is in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen volgens mij een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner