Anton Kaestner - #332/1 - S - " Enough 1 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
#332 - S - " Enough 1 ".

Spuitverf op plexigasplaat van 3 mm.
Dit schilderij is geen afdruk. Het gaat om een origineel werk "multilagen" met een glanzende finish die lijkt op het aanbrengen van een resin, en dat is uniek.

Afmetingen : Inch 8,7 * 12,6 * 0,12 / 22 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een extra bedrag van €70 incl. btw.

Het werk is achterop gesigneerd.
Een Echtheidscertificaat gaat erbij.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een schilder, beeldhouwer en auteur uit Zwitserland, woonachtig in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Komende tentoonstelling - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legendaarde voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen recht op je af komen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk trok ik me aan niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
Na verloop van tijd, en hoewel ik mezelf atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Echter, het pad om echt kunstenaar te worden was niet meteen duidelijk.

Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verrijkt, me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, ik dompelde me onder in de lokale kunstscene en engageerde me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij – een manier om vrij te breken van de wereld en me op mijn innerlijk te richten.

Ik heb altijd enorm veel voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en door echte ervaringen kan leven. Door mijn kunst hoopte ik anderen altijd een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na met pensioen te gaan uit mijn zakelijke carrière, ben ik me volledig aan het schilderen gaan wijden. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon me volledig toe te wijden aan mijn kunst. Tegen het eind van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière, en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, werd het opgenomen in particuliere collecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs aan het eind van 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, los van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metal pigmenten en spuiters op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een licht, glad, glanzend en soms breekbaar oppervlak. Dit proces voorkomt dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces – iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” -alles kan— leiden tot het resultaat, de lagen en spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn beelden bepaalt toeval nooit de beslissingen; hooguit stelt toeval de vragen; betekenisvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze benadering die resoneert met het openbarings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparenties, maar geven elk werk een “ascetische” kwaliteit: ik ben blij wanneer ik de “onontbindbare noodzakelijke elementen” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken als we stil en licht nemen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische conceptie” maar de ervaring van het bestaan. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering/intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van haar zichtbare en onzichtbare verhalen; mijn kunst is een zoektocht naar “het leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uitmaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde, geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminescentie van glas-in-lood oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een glanzende huid waar men iemands eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet miroir: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, evenals de ontbrekende delen, vereist slechts empathie. Hopelijk zal de spanning tussen “details voor de nabije waarneming” -een detail van een schilderij is een totaal nieuw schilderij- en “afstand voor het geheel” de kijkers aanzetten tot een introspectieve reis.

Ik beweer niet dat ik alle antwoorden heb en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg haal ik voldoening uit het voortdurende proces van vragen en groeien. Elk nieuw creatie is een confrontatie met mijn grenzen, waardoor ik mijn vaardigheden kan aanscherpen en verder kan verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij geen ons nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien.

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de eigentijdse kunst, waar idee en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en te laten hebben “noch inhoud, noch betekenis, noch zin”, hoop ik de verwachting van narratief zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om weg te stappen van decoderen en naar een meer directe manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Geleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om gevoeld te worden—vormgegeven door verschuivend licht, transparante lagen, en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “het schilderij leeft, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als Belichaamd Denken. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste bevrijding van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden vast, maar geef de uitkomst prijs, waardoor het schilderij ontstaat tot wat ik noem een onafhankelijk “object op zichzelf”, volledig onthuld alleen wanneer het voltooid is. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling—een geduldige afwachting van wat hier en nu arriveert.

Deze intenties worden ondersteund door enkele zachte paradoxen die het werk voeden:

Toeval en Discipline
Ik spreek over “betekenisvolle ‘toevalligheden’”, maar ze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur wordt met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te communiceren via werken die ik zinloos noem. Misschien is wat wordt gedeeld geen verklaring, maar een toestand—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare kalmte.

Nostalgie voor het Aanwezig Zijn
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar is nieuwsgierig gericht op het nu: een verlangen naar de “onontbindbare noodzakelijke elementen” gevonden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf in stilzwijgen biedt.

Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist consistente aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen beweging is ontstaan.” Ik voel me aangetrokken tot wat zo volkomen onvermijdelijk aanvoelt.
In die geest heb ik het gevoel gekregen dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder angst en meer kalmte—een informaliteit waar toeval geen breuk is, maar een stille medebewerker.

In wezen is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen vertoning.

Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar onderdelen van een enkele zoektocht. Ik heb gemerkt dat een praktijk die gauw paradoxaal is verankerd niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en duidelijkheid kunnen dergelijke spanningen, naar ik geloof, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner