Anton Kaestner - #378 - S - " Cities ".

Unieke reeks, origineel schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#378 - S - " Cities ".

Sprayacryl op plexi plaat van 3 mm.
Dit schilderij is geen afdruk. Het betreft een origineel werk "multi- lagen" met een glanzende afwerking die doet denken aan de toepassing van een hars en uniek is.
Transparantie op druk.

Afmetingen : Inch 9,1 * 12,6 * 0,12 / 23 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt geleverd zonder lijst.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een extra bedrag van 70€ incl. btw.

Het werk is achterop gesigneerd.
Een Certificaat van Echtheid wordt meegestuurd.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een schilder, beeldhouwer en auteur uit Zwitserland, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa tentoongesteld, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboorte Genève, Zwitserland. Ik groeide op omgeven door de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn gezin gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een ambachtsman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met ontelbare acrylics in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen op je af komen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken juist veel meer genegenheid kunnen inspireren. Aanvankelijk trok ik me aan niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad om echt kunstenaar te worden was echter niet onmiddellijk.
Meer dan drie decennia lang volgde ik een internationale zakelijke carrière die me de wereld over bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen verbreedden mijn perspectief en brachten me in contact met een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dook ik onder in de lokale kunstscènes en besloot ik de creatieve energie van elke plek te omarmen.
Hoewel de focus op mijn zakelijke carrière lag, maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes sudderend onder het oppervlak. Al bijna 30 jaar werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om los te komen van de wereld en me op mijn innerlijk te richten.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen oprecht te ontmoeten met schoonheid, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na pensioen van mijn zakelijke carrière, wijdde ik me volledig aan schilderen. Ik vestigde mijn studio in Parijs en wijdde me volledig aan mijn kunst. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn publieke kunstenaarscarrière en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met stukken in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een lege misintok in Lisieux, Normandië.

Kunstzinnig CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, presenteerde een onderscheidende aanpak van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metalen pigmenten en sprays op de achterzijde van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een lichte, zachte, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces voorkomt dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” - alles kan om de rede te kortsluiten! - het resultaat sturen, de lagen en spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het werk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar ter duidle: in mijn schilderijen neemt het toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze benadering die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties en geven elk werk een “ascetische” kwaliteit: ik ben blij als ik “onontbindbare noodzakelijkheid” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken als we in stilte en licht stoppen.

Ik hou mijn benadering bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische opvatting” maar ervaring van het zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualie / intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uitmaakte van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zich. bijgevolg hebben ze geen inhoud, noch betekenis, noch zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind, geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminositeit van glas-in-lood oproept, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien biedt plexiglas de schilderkunst een glanzende huid waardoor je je eigen silhouet kunt zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, ook de ontbrekende delen, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen "details voor de nabije waarneming" - een detail van een schilderij is een volledig nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel", kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Gewoonlijk vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, waardoor ik mijn vaardigheden aanscherp en verder verken wat ik kan bereiken. Voor mij is schilderen een dagelijks ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien.

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht dragen, streef ik naar werk dat niet gedefinieerd wordt door belangrijkheid maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — stralende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen ontdekkingstocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op één lijn liggende intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd betekenisgeving. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te stellen dat ze "noch inhoud, noch betekenis, noch zin" hebben, hoop ik de verwachting van narratief zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen en te kiezen voor een directere manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een "ervaring van het zijn" te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen — gevormd door verschuivend licht, translucente lagen en de zwakke reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, 'het werk leeft, het verandert, het ziet'.

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als belichaamd Denken. Schilderen aan de achterzijde van plexiglas, zonder visuele feedback, is een fysieke oefening van loslaten. Het is een bewuste loslating van controle bij het scheppen. Ik stel condities, maar geef de uitkomst over, zodat het schilderij wordt wat ik noem een onafhankelijk "object op zichzelf", volledig onthuld alleen wanneer het compleet is. Het is een stille parallel aan fotografisch ontwikkelen; een geduldige wachttijd voor wat hier en nu verschijnt.

Het vasthouden van deze intenties omvat een paar milde paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik praat over "zinvolle toevalligheden", maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur wordt met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder boodschap
Ik hoop iets te communiceren door werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat wordt gedeeld geen uitspraak, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare rust.

Nostalgie voor het heden
Een zachte nostalgie blijft hangen in het werk, maar het is vreemd genoeg gericht op het nu: een verlangen naar de “onontbindbare noodzakelijkheid” gevonden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil aanbiedt.

inspanning en moeiteloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het "op eigen kracht is ontstaan". Ik word aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk lijkt.
In deze geest ben ik gaan voelen dat "het tijdperk van het informele pas net begonnen is". Mijn praktijk is schuldbewust aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder angst en meer kalmte — een informaliteit waar toeval geen breuk is, maar een stille medewerkende.

In de kern is dit een zoektocht naar "le vif" — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit gewoon het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar onderdelen van één streven. Ik heb ontdekt dat een praktijk die is gebaseerd op stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en duidelijkheid kunnen dergelijke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner