Signed; Raymond Depardon - Manhattan Out - 2008

Uitzonderlijk exemplaar met dedicatie en handtekening op de voorpagina door Raymond Depardon (geboren in 1942), uniek en onvindbaar op internet in een gesigneerd exemplaar, zeldzaam en bijna onvindbaar in een niet-gesigneerd exemplaar. 120 pagina's en 95 volledig pagina-grote foto's, Franse tekst van Paul Virilio. Linnenbinding met titel, (geen stofomslag zoals uitgegeven). In uitstekende staat, praktisch als nieuw.

De foto's die Raymond Depardon in New York maakte in de winter van 1980, zijn vrij verrassend en lijken een anomalie in zijn oeuvre. De composities zijn van ongebruikelijke chaos, de scherpstelling wat willekeurig, het licht onvoorspelbaar. Deze foto's bevinden zich op een cruciaal moment in het oeuvre van Raymond Depardon en de site Magnum Photos laat ons ze beter begrijpen. ( https://www.magnumphotos.com/theory-and-practice/manhattan-out-raymond-depardon-new-york-creativity/

Voorafgaand had Depardon de voorgaande maanden doorgebracht in een psychiatrisch ziekenhuis nabij Triëst, Italië. « J'éprouvai le besoin d'exorciser certains traumatismes liés à l'enfermement, grâce à un groupe de psychiatres italiens qui révolutionnaient le monde des institutions psychiatriques avec leur programme novateur près de Trieste. Mon séjour dans l'hôpital psychiatrique au large de Venise dura un peu trop longtemps. … J'y acquérais un précieux savoir-faire dans l'art de photographier autrui sans l'importuner ».

Depardon was naar New York gekomen om zogenaamde « problèmes de confinement personnel » op te lossen die hij toeschreef aan zijn twee jaar doorgebracht in Tsjaad om de burgeroorlog te bestrijken en de ontvoering van de Franse archeologe Françoise Claustre, een werk dat hem de Pulitzerprijs opleverde. Hij sprak nauwelijks Engels, was bang voor de eigenaardigheid van Amerikanen en was alleen – behalve een vriendin die lange dagen maakte. Hij bracht zijn dagen door met fotograferen in het donker, « J'ai fait de mon mieux pour me fondre dans la masse. Je marchais vite ; je connaissais la ville comme ma poche. Je frôlais les gens dans la rue sans même les remarquer. J'avais décidé, par principe, de ne jamais lever l'appareil photo vers mon visage le laissant pendre sur ma poitrine».

Zoals ze zijn, laten deze foto's op zeer realistische wijze een maatschappij zien zonder alle vorm van gezelligheid : « Les femmes y semblaient toujours froncer les sourcils. Les sourires étaient rares pendant la pause déjeuner et inexistants avant et après les heures de bureau. Personne ne prend le temps de parler à son voisin ».

« Je ne parlais à personne de mes photos. Il m'a fallu quelques mois pour enfin oser les faire développer…Je les ai détestées quand je les ai enfin vues. La composition était mauvaise. ». Toch heeft het werk dat hem in eerste instantie zo tegenstond bijgedragen hem weer aan het werk te krijgen : « J'étais guéri, je n'avais plus peur de photographier.»

Boek uit mijn persoonlijke collectie, in uitstekende staat, praktisch als nieuw, met de grootste zorg bewaard. Zeer efficiënte beschermde verzending en internationaal traceerbaar verzekerd. Bij meerdere aankopen mogelijk gecombineerde verzending met terugbetaling van teveel betaalde postkosten via Paypal.

0,7 kg. excl. verpakking