E. Riccardi - Beeld, Busto ritratto (Beethoven?) - 50 cm - Brons

Bronsbeeld met originele patina van E. Riccardi. Grote afmetingen en spectaculaire details.
Ancora presente la staffa di fissaggio.
Het wordt waarschijnlijk toegewezen aan Eleuterio Riccardi, een bekende beeldhouwer die bronzen werken van dergelijke omvang maakte. Het brons zou volgens eerste analyses vermoedelijk Ludwig van Beethoven of een ander beroemd figuur afbeelden.
Toeschrijving aan ELEUTERIO RICCARDI
Col Felice 1884 - Roma 1963; beeldhouwer en schilder
Opgeleid in Rome, in de kring van Giovanni Prini, leert hij daar het beeldhouwen en exposeert hij al in 1905 voor het eerst publiekelijk, in de volle late symbolistische periode.
Ontevreden, rusteloos, ook aangetrokken door schilderkunst, reist hij naar het noorden op een reis die in 1912 begon en hem naar Berlijn brengt, waar hij in 1914 een memorabele tentoonstelling van Vincent van Gogh ziet.
De werken gemaakt tussen 1914 en 1918 ontstaan uit een poging om Van Gogh en futurisme te verenigen, met behoud van de robuuste vorm die volledig in de Italiaanse traditie ligt.
Tijdens de tentoonstellingen van de Secessione romana figureert Riccardi in 1915 in een zaal met een mengeling van divisionisten en experimentatoren van het fauvisme; in de editie van 1916 presenteert hij zeven werken, waarvan sommige in de collectie van Olga en Angelo Signorelli terechtkomen.
Met een kern van "futuristische" tekeningen neemt hij deel aan de Nationale Tentoonstelling Bianco e Nero (Palazzo delle Esposizioni, Roma 1917).
In 1918 (mei-juni) organiseert hij samen met Mario Recchi in Romeinse stijl de Galleria dell'Epoca de Mostra d'Arte Indipendente, een belangrijke groepstentoonstelling, waarin hij zeven schilderijen en zes beeldhouwwerken tentoonstelt.
Van 1921 tot 1925 is hij afwezig in Italië omdat hij naar Londen vertrokken is, waar hij de favoriete portrettist wordt van politici, verzamelaars en aristocraten. Er volgen tentoonstellingen in de Royal Academy, bij de Leicester Gallery en bij de Goupil Gallery. Hij vervaardigt twee monumenten voor de Eerwaarde Montagu voor Bombay en Calcutta. Vriend van dichters en musici, schildert hij het portret van meester Alfredo Casella, vormt hij portretten van dichter Nicola Moscardelli, Bruno Barilli, Ferruccio Scattola, houtsnijdt hij het portret van Corrado Alvaro.
In 1931, op de eerste Romeinse Quadriennale exposeert hij het marmeren portret van mevrouw Dettori en het gips La madre dell'eroe. Op de III Sindacale romana (1932) presenteert hij zich als schilder en beeldhouwer. Tijdens de II Quadriennale Romana (1935) is hij aanwezig met Attesa en Fanciulla, twee monumentale werken in marmer en steen.
In 1940 houdt hij een solo-tentoonstelling in Milaan. Ook tijdens de jaren rond de Tweede Wereldoorlog trekt schilderkunst hem nog steeds het meest aan. In 1960 toont hij op de Quadriennale van Rome een abstract reliëf in groene keramiek.
Van een onrustig karakter heeft Eleuterio Riccardi vaak zijn eigen beeldhouwwerken verwoest, zodat het moeilijk is een volledig beeld van zijn werk te reconstrueren.