Anton Kaestner - #345 - S - " Vertical 3 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de werkplaats.
#345 - S - "Vertical 3".

Acrylium spray op een 3 mm plexiglasplaat.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een originele werken "multi-lagen" waarvan de glanzende afwerking "glossy", vergelijkbaar met de toepassing van een hars, uniek is.
Transparantie op druk.

Afmetingen : Inch 9,1 * 12,6 * 0,12 / 23 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een additioneel bedrag van €70 incl. btw.

Het werk is achterop gesigneerd.
Een certificaat van echtheid vergezelt het werk.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een schilder, beeldhouwer en auteur uit Zwitserland, woonachtig in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa, in Zwitserland en in Dubai tentoongesteld. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid temidden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken — ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen recht op je af komen, domineert en intimideert, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk voelde ik me aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad om uiteindelijk een kunstenaar te worden was echter niet meteen duidelijk.
Meer dan drie decennia lang heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verrijkt en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscènes en sloeg aan bij de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière, was kunst altijd een deel van mij, stilletjes sudderend onder het oppervlak. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om vrij te breken uit de wereld en me te concentreren op mijn innerlijk.

Ik heb altijd grote voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen altijd een eerlijke ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen gewijd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en wijdde mezelf volledig aan mijn kunst. Tegen eind 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière en, tot mijn verrassing, kreeg mijn werk snel erkenning en vonden werken hun weg naar privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een vrije sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een kenmerkende aanpak van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverven, metalen pigmenten en spuitbussen op de achterkant van gerecycled geëxpandeerd plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragile oppervlak. Dit proces voorkomt dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets waar ik wel voor kies. Ik sta experimenten toe — alles kan om de rede te kortsluiten! — om de uitkomst, de lagen en spiegelingen die ik creëer te sturen, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn beelden bepaalt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; betekenisvolle "toevalligheden" zijn alleen mogelijk met een grote mate van discipline. Deze aanpak die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties en geven elk werk een "ascetische" kwaliteit: ik ben gelukkig wanneer ik herken wat onvernietigbaar is, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak opzettelijk eenvoudig. Noch "emotie" noch "theoretische voorstelling" maar ervaring van het zijn. Noch "snelle consumptie" noch "intellectuele/ intellectueel bezit", maar uitbreiding van bewustzijn en verkenning van realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen; mijn kunst is een zoektocht naar "het leven in het hart van het leven", naar wat Alain Damasio "le vif" noemt. Hoewel nostalgie altijd een deel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen of dagen, die ook geen redenen van bestaan, geen eind en geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrandschilderd glas oproept, blijft het grotendeels abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een glinsterende huid waarin men iemands eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de spel tussen "details voor de nabije" — een detail van een schilderij is een volledig nieuw beeld — en "afstand voor het geheel" kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Eenvoudigweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw schepping is een confrontatie met mijn grenzen, die me dwingt mijn vaardigheden te verfijnen en verder te ontdekken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse kunde, een ontdekkingsreis, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij geen ons nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk verdubbelt de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar idee en vorm even zwaar wegen, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door its prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — fonkelende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen vraagstelling. Voor mij ligt de ware focus minder op het eindbeeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt te ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken te omschrijven als "zonder object" en te laten bestaan "noch inhoud, noch betekenis, noch zin", hoop ik zachtjes de verwachting van narratief los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van het decoderen, en te kiezen voor een directere vorm van kijken.

Dit leidt tot de tweede bedoeling: de Primaire ervaronge van geleefde ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een "ervaring van het zijn" te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stil evenement om te voelen — gevormd door verschuivende belichting, translucente lagen en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerking maak, "het stuk leeft, het verandert, het ziet."

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als belichaamd denken. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke bezigheid van loslaten. Het is een bewuste release van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden maar geef het resultaat over, waardoor het schilderij een op zichzelf staand "object van zichzelf" wordt, volledig onthuld alleen wanneer het voltooid is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling — een geduldig wachten op wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze intentiones gaat gepaard met een paar zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval en discipline
Ik praat over "betekenisvolle toevalligheden", maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder boodschap
Ik hoop "iets te communiceren" door werken die ik zinloos noem. Wellicht wat gedeeld wordt is geen uitspraak, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare kalmte.

Nostalgie naar het heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar is vreemd genoeg gericht op nu: een verlangen naar de "onvernietigbaar noodzakelijke dingen" gevonden in "stilte en licht" — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inspanning en inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het "uit eigen wil is voortgekomen". Ik trek naar wat ons perfect onvermijdelijk lijkt.
In deze geest ben ik tot het gevoel gekomen dat "het tijdperk van het informele pas net begonnen is." Mijn praktijk is schuldbewust aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder wrok en meer rust — een informalisme waarin toeval geen ruptuur is, maar een stille mederbidder.

In essentie is het een zoektocht naar "le vif" — de levendige kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisatie. Het bescheiden formaat dat ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, niet spektakel.
Tot slot is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar delen van een enkele zoektocht. Ik heb ontdekt dat een praktijk die rust op rustige paradoxen niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen juist, naar mijn mening, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner