Nanda Vigo (1936-2020) - Electric Light Project

Nanda Vigo, Elektrisch Licht Project. 1971. Serigrafie origineel. Blad 50 x 50 cm. Handgesigneerd door de kunstenaar en genummerd 183/250. Droogstempel Il Segnapassi Pesaro. Een van de weinige grafische werken die de kunstenaar maakte. Een vlek in een hoek (zie foto). In veiling zonder reserve! Groep 0 Piero Manzoni Lucio Fontana

Fernanda Enrica Leonia Vigo, bekend als Nanda Vigo[1] (Milaan, 14 november 1936 – Milaan, 16 mei 2020), is een Italiaanse ontwerpster.

Biografie

"Muzeo Alternativo Remo Brindisi", extern

"Muzeo Alternativo Remo Brindisi", intern

"Muzeo Alternativo Remo Brindisi", intern

"Muzeo Alternativo Remo Brindisi", intern

"Muzeo Alternativo Remo Brindisi", intern

Volgens de genealogie die zij zelf heeft geschreven, stamt ze maternaal af van enkele beroemde kunstenaars, namelijk Cesare Carnesecchi Coppini, choreograaf en directeur van de balletschool van de Scala in Milaan, en de beroemde tenoor Enrico Barbacini. Wat vaderlijke kant betreft uit een oude Spaanse familie van industriëlen. Onrustig werd ze opgevoed door grootmoeder Ida Cidonia Carnesecchi Coppini (... "Kortom, grootmoeder Cidonia was voor mij de hele familie. Ze was zeker streng, op twintigjarige leeftijd moest ik ’s avonds voor middernacht thuis zijn, anders stond ze klaar met de bezem in haar hand, maar ze was ook de enige persoon die ruimte gaf aan mijn verlangen om in de kunst te werken.")

Na haar studies in haar geboortestad aan het kunstlyceum van de Orsolieten aan de Via Lanzone[2], volgde ze het Institut Polytechnique van Lausanne. Ze opende haar eerste studio in 1959, en werkte daarna tussen Milaan en Oost-Afrika.[3]

Als architect ontwierp ze met anderen de begraafplaats van Rozzano; alleen tekende ze het ontwerp van het Remo Brindisi-huis-museum aan het Lido di Spina, geopend in 1973. Ze werkte met Gio Ponti aan de Casa sotto la foglia in Malo (Vicenza) en met Lucio Fontana. Ze hield zich actief bezig met de avant-garde van Milaan in de jaren ’60 en ’70.

Al in 1971 wint ze de Award New York Industrial Design en in 1976 de eerste Saint Gobain-prijs voor design; terwijl ze in 1982 deelneemt aan de XL Biënnale van Venetië. Na een lange carrière kwamen in 2013 haar werken ook in de permanente collectie van het Ministerie van Buitenlandse Zaken terecht.[4] In 2014 exposeerde ze in het Guggenheim Museum in New York in de retrospectieve gewijd aan de Zero-groep.[5]

In 2018 organiseerde ze in de Kerk van San Celso in Milaan een tentoonstelling-evenement getiteld Global Chronotopic Experience, met als doel een Cronotopische Omgeving in roestvrij staal gelamineerd en Perspex nieuw leven in te blazen, vergelijkbaar met wat de kunstenaar in 1967 realiseerde in de Galleria Apollinaire in Milaan.[6][7] Een vlotte combinatie van neon-geometrics met reflecterende materialen en “lichtversterkers” was opnieuw de inhoud van de tentoonstelling in Palazzo Reale van Milaan, verzorgd door Marco Meneguzzo ter ere van haar, in de zomer van 2019.[8][9]

Zij overleed op 16 mei 2020 op 83-jarige leeftijd. Haar urnen werden in een klein kapelletje begraven op de begraafplaats van Bruzzano.[10]

Haar privécollectie, bestaande uit maar liefst 108 door haar geschonken werken, maakt tegenwoordig deel uit van de vaste tentoonstellingsroute van het Museo San Fedele in Milaan.[11]

Werk
1964 - Labyrinto Cronotipico bij de Quadriennale van Rome
1982 - Exterior voor Artventure bij de Biënnale van Venetië, bij Magazzini del Sale
1983 - Light progression
1983 - Light tree
1985 - Sun & Island bij de Galleria Speciale te Bari
1993 - Light Progression Enviroment
1993 - Fly Away voor Biasi Emilio & Figli, Verona
2005 - Goral
2005 - Base Line Totem
2018 - Global Chronotipic Experience

Tentoonstellingen
2014 - ZERO: Countdown to Tomorrow, 1950s–60s, Guggenheim Museum, New York
2018 - Global Chronotipic Experience, Kerk van San Celso, Milaan

Prijzen en erkenning
1971 - Award New York Industrial Design, voor de lamp Golden Gate
1976 - Saint Gobain-prijs voor design
2020 - Compasso d'Oro voor het gehele oeuvre