Joost Swarte - Eindelijk vrijheid - Silkscreen ** HANDSIGNED+COA **

Serigrafie van Joost Swarte (*)
Titulada “Eindelijk vrijheid”.
Luxe editie op hoog pigment papieren vellum van katoen (300 g/m2).
Handgesigneerd door de kunstenaar.
Inclusief Certificaat van Authenticiteit (COA).

Specificaties:

Afmetingen: 70 x 50 cm
Jaar: 1988
Uitgever: Atelier Swarte, Haarlem.
Toestand: Uitstekend (dit werk is nooit ingelijst of tentoongesteld en altijd bewaard in een professionele kunstmap, dus verkeert het in perfecte staat).
Herkomst: Particuliere collectie.

Het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een versterkt kartonnen pakket. De verzending zal worden verzekerd met traceernummer (UPS / DPD / DHL / FedEx)

De verzending bevat tevens transportverzekering ter waarde van het uiteindelijke werk met volledige terugbetaling bij verlies of schade, voor rekening van de koper.

(*) Joost Swarte, geboren op 24 december 1947 in Heemstede, is een van de bekendste striptekenaars van Nederland. Hij studeerde aan de Design Academy Eindhoven en begon met publicatie in zijn eigen tijdschrift Modern Papier. Hij heeft zich niet beperkt tot strips, maar is ook een succesvolle ontwerper, architect en glas-in-loodtekenaar gebleken, altijd herkenbaar aan zijn klare lijn. Als mede-eigenaar van de uitgeverij Oog & Blik is hij verantwoordelijk voor het ontwerp van vele bekroonde Nederlandse boeken. Hij was een van de oprichters van de Haarlem International Stripdagen en heeft zich ontwikkeld tot een voorvechter van strips in de kunstwereld.
Ongetwijfeld is Joost Swarte een van die emblematische striptekenaars van het hedendaagse stripverhaal; zijn stijl lijkt op het eerste gezicht op die van Hergé, en dat is logisch omdat er niets beter is om het succes van personages en verhalen te verzekeren dan een uiterlijk te geven dat al bestaand is. In die zin, Swarte, die nog altijd leeft, werd geboren in 1947, is niet gelijktijdig met Hergé en zijn creaties ontstaan in een tijdsverschil van een paar decennia, Tintin was al een volledig gevestigd product.
Swarte schept enkele van zijn personages met bepaalde gelijkenissen, wat betreft esthetiek, met wat Hergé bood, en aan sommigen van hen geeft hij een avonturenverhaal, misschien minder verfijnd dan Tintin, maar dat het mogelijk maakte, als doel achteraf bij veel tekenaars uit de twintigste eeuw, kinderen mee te nemen, althans met hun verbeelding, naar plekken die ze in werkelijkheid zelden zouden bezoeken.
Het onderscheidende vermogen van deze geniale Nederlandse tekenaar is dat zijn basis een ontwerpopleiding is als industrieel ontwerper, en daarom krijgen in zijn paneelopbouw de personages meer nadruk dan de omgeving, meubilair en landschappen die eraan ten grondslag liggen. Hij tekent niet om een verhaal op te bouwen; zijn tekeningen zijn het verhaal zelf, zijn personages geloofwaardiger, fictief beschouwd, omdat zijn scènes een grote expressieve rijkdom hebben.
Die academische achtergrond is een investering waar Swarte ons van laat genieten; het is alsof hij af en toe weer ontwerper wil zijn. Als hij een machine moet tekenen, is het geen simpel object, maar het tegendeel: hij wilt het verfijnen, het wordt een gedetailleerde, volledig gekleurde catalogus van producten uit een meubelwinkel, gereedschappen, machines, auto’s, gebouwen en zelfs mode.
Zijn mechanismen worden tot leven gebracht wanneer hij de kans krijgt ze te tekenen; het is alsof het de schets of het prototype van iets is dat werkelijkheid kan worden, iets dat, volgens zijn instructies, in werking zou kunnen gaan. Ik weet niet welke mechanische kennis Swarte heeft of had, maar zeker zullen zijn ontwerpen niet beperkt blijven tot een simpele droom.
En dan zijn er zijn personages; laten we aannemen dat het lezen van zijn strips wat rommelig, surrealistisch, misschien excentriek is, maar sommige personages zijn net zo surrealistisch als dieren die menselijk gedrag vertonen, tweeledige honden die als mensen gekleed zijn, of dieren die verder niets zijn dan diegene die spreken en redeneren alsof jij en ik het zijn.
Het is niet verwonderlijk dat een van zijn beroemdste personages moeilijk te definiëren is; zo is Jopo de Pojo een jonge dwaas, zonder boosaardigheid, die in problemen raakt waarin hij eigenlijk niet terecht wil komen, voortvloeiend uit woordspelingen, vergissingen, onoplettendheden, toevalligheden… Het iconische Jopo de Pojo is een jongen die een zwarte huid zou kunnen hebben, een aap zou kunnen zijn, en die een pluimpje heeft dat ook moeilijk in een dierenfiguur te plaatsen is.
Een ander personage, volledig menselijk, is Anton Makassar, een soort gek onderzoeker (ontwerper) die op een bepaalde manier aan professor Bacterio (Mortadelo y Filemón) van onze beroemde en niet voldoende erkende Ibáñez doet denken (hij verdient een belangrijke prijs in leven maar krijgt die niet).
Ook hebben we een interessant transgressief element in Swarte, met zijn belangrijkste oeuvre en volwassenheid in de jaren 70 en 80, die een centrale Europese cultuur uitdrukte waar men niet terughoudend was ten opzichte van seks en porno; in dit opzicht hebben zijn personages geen schaamte om naakt (volledig) te verschijnen en met slaapkamer scènes, zonder dat dit gezien wordt als aanzet tot promiscuïteit bij de jonge gemeenschap. En dat is waar, want niets is zo schadelijk voor morele afwijkingen (seksueel) als het willen zien van iets verwerpelijks in zo’n natuurlijk lichaam; die repressies hebben in onze recente geschiedenis veel seksuele predatoren voortgebracht.
Wat betreft Joost Swarte valt er één aspect op in elke biografie: hij kreeg de kans om daadwerkelijk te ontwerpen en uit te voeren, want hij ontwierp en realiseerde Toneelschuur-theater in Haarlem. Haarlem (Nederland) is een van die steden, geen van ons vraagt waarom, persoonlijke redenen waar ik ooit graag heen zou willen maar vrees dat het er nooit van komt. Zijn ontwerp is op z’n minst curious en ik beschouw het als een voortzetting van zijn strips. Hij heeft ook appartementsgebouwen ontworpen.
Swarte is meer dan een stripschrijver; zijn ontwerpen bestrijken van alles wat: glas-in-loodramen, muurschilderingen, affiches en posters (dat vandaag echt verzamelobjecten zijn), kaartspellen, tapijten, cadeaupapier… Zonder twijfel een tekenaar die nodig is voor de evolutie van het hedendaagse stripverhaal.