Ennio Morlotti (1910-1992) - Bosco

Lithografie op papier in 11 kleuren - Handtekening onderaan rechts en genummerd onderaan links - cm.50x70 - jaartal 1991 - Limited edition - exemplaar dat zal worden verzonden met garantiescertificaat X/L - zonder lijst - uitstekende staat - particuliere collectie - aankoop en herkomst Italië - verzending via UPS - SDA - TNT - DHL - BRT.
Biografie
Ennio Morlotti, een van de belangrijkste protagonisten van de Italiaanse en Europese kunstgeschiedenis van de tweede helft van de twintigste eeuw, werd geboren in Lecco, aan het Comomeer, op 21 september 1910 in een familie waarin de vader oorlogsinvalid was en de moeder lerares.
Na de vroege schooltijd in een internaat, waar hij bovendien uitblonk in zijn studie, begon hij in 1923 als boekhouder te werken bij een oliemocratie, daarna tot 1936 als medewerker bij een verfbedrijf en als arbeider in een mechanische fabriek.
Ondanks de zware levensomstandigheden van die jaren wijdde hij zich aan de studie van oude kunst in kerken en musea, en interesseerde hij zich ook voor hedendaagse kunst, tot hij als particulier slaagde voor de artistieke maturiteit aan Brera.
Na zijn ontslag bij de fabriek verhuisde hij naar Florence en schreef zich in bij de Academie, waar hij onder begeleiding van Felice Carena afstudeerde met een thesisonderwerp over Giotto en de hoogste cijfers behaalde.
In 1937 maakte hij, dankzij inkomsten uit de verkoop van drie schilderijen die in een concours voor het Leccese landschap waren tentoongesteld, een reis naar Parijs waar hij de originele werken van de geliefde Cézanne en Picasso zag.
In 1940 sloot hij zich aan bij de Corrente-groep die geïnspireerd werd door het universitaire tijdschrift "Corrente di vita giovanile", onder redactie van Ernesto Treccani, en volgde diens Franse expressionistische stroming, van Van Gogh tot de Fauves.
In 1945 trouwde hij met Anna en het jaar daarop sloot hij zich aan bij de Communistische Partij, waarvan hij zes maanden lid was; dit was een moeilijk jaar op economisch vlak maar vruchtbaar op cultureel gebied, omdat hij het Manifest van het Realisme ondertekende, zich aansloot bij het Fronte Nuovo delle Arti en zijn eerste solo-tentoonstelling hield in de galerie II Camino in Milaan. In dat jaar, dankzij de studiebeurs die hem door Lionello Venturi werd toegekend, had hij twee jaar in Parijs kunnen verblijven samen met Renato Birolli, maar na twee maanden keerde hij terug naar Milaan omdat hij niet kon schilderen; desondanks kende hij en bezocht hij Picasso's studio, had hij Braque, Dominguez, De Staël, Sartre en Camus ontmoet.
Kort daarna, onmiddellijk na de XXIVe Biënnale van Venetië (1948), waar hij samen met alle kunstenaars van het Fronte Nuovo delle Arti exposeerde, bepaalde Morlotti zijn positie, waarbij hij samen met Birolli scheidde van de leden die als "realisten" van de groepering bekend stonden.
Het is juist in de jaren ’50 dat hij enkele van de belangrijkste werken van de informele kunst produceerde, niet alleen Italiaanse maar ook Europese, zeker verbonden met de ervaringen van kunstenaars als Wols, Fautrier, De Staël, maar ook Pollock en De Kooning.
De Biënnale toonde herhaaldelijk zijn werken: in 1950, in 1952 samen met de Gruppo degli Otto, in 1954 met een zaal gepresenteerd door Giovanni Testori (de tentoongestelde werken werden kort daarna vernield), in 1962 met de prijs (gedeelde eerste plaats) bestemd voor een Italiaanse kunstenaar, in 1964 binnen de afdeling "Kunst van vandaag in musea", in 1972 met een solozaal, in 1988 met een andere solo in de paviljoenen gewijd aan Italië en in de sectie gewijd aan de rhapsody "Il Fronte nuovo delle Arti alla Biennale del 1948".
In 1986 en 1992 werd hij uitgenodigd voor de Nationale Kunst Quadriennale in Rome.
De belangrijkste overzichtstentoonstellingen van het laatste decennium zijn die van 1987 in Locarno en Milaan, en die van 1994 in Ferrara, gehouden na zijn overlijden op 15 december 1992 in Milaan.