Joost Swarte - Eindelijk vrijheid - Silkscreen ** HANDSIGNED+COA **

Serigrafie van Joost Swarte (*).
Titel: “Eindelijk vrijheid”.
Luxe uitgave op hoog gramme vellum katoenpapier (300 g/m2).
Met de hand gesigneerd door de kunstenaar.
Inclusief Certificaat van Authenticiteit (COA).

Specificaties:

Afmetingen: 70 x 50 cm
Jaar: 1988
Uitgever: Atelier Swarte, Harleem.
Toestand: Uitstekend (dit werk is nog nooit ingelijst of tentoongesteld geweest en altijd bewaard in een professionele kunstmap, dus in perfecte toestand).
Herkomst: Particuliere verzameling.

Het werk zal zorgvuldig worden behandeld en verpakt in een versterkte kartonnen doos. De verzending zal worden aangemeld met een traceernummer (UPS / DPD / DHL / FedEx).

De verzending bevat bovendien transportverzekering ter waarde van het uiteindelijke werk met volledige terugbetaling bij verlies of schade, zonder kosten voor de koper.

(*) Joost Swarte, geboren op 24 december 1947 in Heemstede, is een van de beroemdste striptekenaars van Nederland. Hij studeerde aan de Design Academy Eindhoven en begon publicaties uit te geven in zijn eigen tijdschrift Modern Papier. Hij heeft zich niet beperkt tot strip, maar heeft zich ontpopt als een succesvolle ontwerper, architect en glaskunstenaar, steeds herkenbaar aan zijn klare lijn. Als mede-eigenaar van de uitgeverij Oog & Blik is hij verantwoordelijk voor het ontwerp van vele bekroonde Nederlandse boeken. Hij was een van de oprichters van de Internationale Teken Strips-dagen van Haarlem, en heeft zich opgesteld als een voorvechter van strips in de kunstwereld.
Zonder twijfel is Joost Swarte een van die emblematische striptekenaars van de hedendaagse strip, zijn stijl vertoont uiterlijk overeenkomsten met die van Hergé en zijn creaties, en dat klopt omdat niets beter is om het succes van personages en strips te garanderen dan aantrekkelijkheid te geven met vooraf bestaande modellen. In dit opzicht, Swarte, die nog steeds in leven is, werd in 1947 geboren, is niet collega van Hergé en zijn creaties ontstaan met een verschil van een paar decennia, Tintin was al een volledig gevestigde-product.
Swarte creëert sommige van zijn personages met bepaalde overeenkomsten, wat betreft esthetiek, met wat Hergé bood, en ook aan sommige van hen geeft hij een avontuurlijk verhaal, misschien minder verfijnd dan Tintin, maar wat wel mogelijk maakte, als doel dat door veel stripauteurs in de twintigste eeuw werd nagestreefd, kinderen mee te nemen, zelfs al is het maar in hun verbeelding, naar regio’s die ze in het echt zelden zouden bezoeken.
Het onderscheidende kenmerk van deze géniale Nederlandse tekenaar die zijn tekeningen vooral de eigen handeling geeft, is dat zijn academische basis industrieel ontwerper is, en daarom krijgen in de compositie van zijn scènes de personages meer kracht door de achtergrond, meubilair en landschappen die ze vormen. Hij tekent niet om een verhaal op te bouwen, maar zijn tekeningen zijn het eigen verhaal, zijn personages geloofwaardiger, fictief gezien, omdat zijn panelen een grote expressieve rijkdom hebben.
Die academische achtergrond is een investering waar Swarte ons het zicht schenkt; het is alsof hij af en toe weer ontwerper wilt worden. Als hij een machine moet tekenen, is het geen eenvoudig object; integendeel, hij probeert het te verfijnen, het is een uitgewerkt en volledig gekleurd catalogus van producten van een meubelwinkel, van gereedschappen, van machines, van auto’s, van gebouwen en zelfs van mode.
Zijn mechanismen, wanneer hij de kans krijgt ze te tekenen, komen tot leven, het is alsof het schets- of protoype van iets is dat werkelijkheid kan worden, van iets dat volgens zijn aanwijzingen in werking zou kunnen treden. Ik weet niet welke kennis over mechanica Swarte heeft of had, maar zeker zijn ontwerpen bleven niet beperkt tot een eenvoudige fantasie.
En dan zijn er zijn personages; laten we aannemen dat de lezers van zijn strips wat rommelig, surrealistisch, misschien excentriek zijn, maar bepaalde personages zijn net zo surrealistisch dat ze antropomorfe dieren zijn, honden op twee poten gekleed als mensen, of dieren die praten en net zo logisch redeneren als jij en ik.
Het is niet verwonderlijk dat een van zijn bekendste personages moeilijk te definiëren is; zo is er Jopo de Pojo, een jonge ondeugd, zonder kwaadwilligheid, die in problemen belandt zonder dat hij daar echt naar op zoek is, voortgekomen uit dubbelzinnigheden, vergissingen, onoplettendheden, toevalligheden… Want het iconische Jopo de Pojo is een jongen die zwart van ras zou kunnen zijn, die een aap zou kunnen zijn en die een pluimpje heeft dat ook moeilijk te plaatsen is in een dierfiguur.
Een ander van zijn personages, deze geheel menselijk, is Anton Makassar, een soort gekke onderzoeker (ontwerper) die op een bepaalde manier doet denken aan professor Bacterio (Mortadelo en Filemón) van onze, roemrijke en onvoldoende erkende Ibáñez (hij verdient een belangrijke prijs in leven en krijgt die niet).
Ook hebben we een intrigerend transgressief element in Swarte; gezien de hele lading van zijn creatie en zijn rijpheid in de jaren 70 en 80, is hij een drager van een Midden-Europese cultuur waar geen scrupules waren wat seks en pornografie betreft; in dit opzicht hebben zijn personages geen enkele schaamte en verschijnen naakt (volledig) en met hun slaapkamer scènes, zonder dat dit als aanzet tot promiscuïteit richting de jeugd wordt gezien. En het is waar, want niets is er erger voor seksuele perverste neigingen dan iets kwaads in iets zo natuurlijks als ons lichaam te willen zien; die repressies hebben veel seksuele predators in onze recente geschiedenis doen ontstaan.
Over Joost Swarte is er één aspect dat opvalt in elke biografie die je van hem ziet, een dimensie die de tekenaar overstijgt en die aan het begin al aangaf; hij kreeg de kans echt te ontwerpen en uit te voeren, want hij ontwierp en realiseerde werkelijk het Toneelschuur-theater in Haarlem. Haarlem (Nederland) is een van die steden, geen vraag waarom, persoonlijke redenen, waar ik ooit graag naartoe zou willen gaan en ik vrees dat ik er nooit zal komen. Zijn ontwerp is ten minste eigenaardig en ik bekijk het als een voortzetting van zijn strips. Ook heeft hij gebouwen voor appartementen ontworpen.
Swarte is meer dan alleen zijn gebied van striptekenaar; zijn ontwerpen bestrijken een beetje alles: glas-in-loodramen, muurschilderingen, affiches en posters (die tegenwoordig echte verzamelobjecten zijn), kaarten, tapijten, geschenkpapier… Zonder twijfel een tekenaar die nodig is voor de evolutie van het hedendaagse stripwerk.