Hervé Guibert - Photographies - 1993

Rarissim exemplaar van dit fotografieboek van Hervé Guibert (1955 - 1991), postuum uitgegeven in 1993, bijna onvindbaar op internet in goede staat. 132 pagina’s en meer dan honderd zwart-witfoto’s, Zeer mooie zwarte linnen band met in reliëf gedrukt titel in toon op toon op de voorzijde en witte letters op de rug, geïllustreerde stofomslag. In uitstekende staat, praktisch als nieuw.

Hervé Guibert (1955 – 1991), schrijver, fotograaf, fotocritic bij Le Monde op 22-jarige leeftijd, Hervé Guibert stierf aan AIDS op 36-jarige leeftijd. In 2011 organiseert la Maison européenne de la photographie de eerste grote retrospectieve van het fotografische werk van Hervé Guibert: "Zijn foto's, tegelijk minimalistisch en aangrijpend, weven een unieke visuele poëzie waarin het intieme vermengd raakt met het universelle. In zijn oeuvre blijft het zichtbare het onzichtbare ontmoeten, en elke schaduw. Het werk van Guibert, hoewel intiem persoonlijk, onderzoekt universele thema’s zoals liefde, eenzaamheid, ziekte en dood. Gediagnosticeerd als seropositief in 1988, heeft hij zijn kunst gebruikt om zijn strijd en reflecties over de menselijke conditie uit te drukken. Hervé Guibert, schrijver, fotograaf en gevoelig getuige van zijn tijd, heeft elk contactpunt in een venster op zijn innerlijke universum veranderd. Zijn foto’s, tegelijk minimalistisch en aangrijpend, weven een unieke visuele poëzie waarin het intieme zich mengt met het universële. In zijn oeuvre ontmoet het zichtbare het onzichtbare, en wordt elke schaduw een uitnodiging om na te denken over de fragiliteit van het bestaan. Het werk van Guibert sluit aan bij een benadering die imperfectie en vergankelijkheid waardeert. Hij vond schoonheid in eenvoudige details: een versleten tafel, een zachte schaduw of een diepe rimpel. Guibert zocht niet naar indruk maken. Hij nodigde uit tot contemplatie. Zijn foto’s roepen tot stille, bijna meditatieve reflectie, waarin elke toeschouwer echo’s vindt van zijn eigen ervaringen. Zijn keuze voor zwart-wit weerspiegelt een filosofie meer dan een esthetiek. Het zachte licht, de sobere kader en de minutieuze details geven zijn werken een meditatieve diepte. Guibert zocht geen kunstgreep. Hij onthulde een ruwe en vaak aangrijpende waarheid door zijn objectief". (MICHAEL TIMSIT, https://magazine-acumen.com/photographie/herve-guibert-photographie/)

Bij Guibert zijn leven en werk altijd onlosmakelijk verbonden geweest. Immers het “zelf” was zijn eerste materiaal, zijn experimenteel terrein. Logisch dat tussen al deze zwart-witfoto’s, badend in delicate belichting, de self-portraits overvloedig zijn. Maar Hervé Guibert laat zich daar minder vangen dan hij zichzelf toont: zijn serieuze blik slaat neer, de gestalte is vaak onscherp. Het zijn zijn andere beelden die meer over hem spreken. De schrijver zoals hij zichzelf ziet, met een schrijftafel, een typemachine, een bibliotheek. En de romantische dromer die hij is: open boeken, translucente balletjes, bloemen, poppen creëren een melancholische wereld waarin objecten beladen zijn met vaak morbide symboliek. Van een zo wit laken, van een muskietennet heeft Guibert plezier om een lijkwade met voorspellende accenten te maken. Maar de grote vraag die door heel Guiberts fotografische oeuvre loopt, is die van intimiteit. Met zijn foto’s, soms spontaan gemaakt, soms geënsceneerd, spreekt hij over zijn universum, zijn dagelijks leven, zijn omgeving en zijn relaties, met een sterke affectieve en nostalgische lading. Het zijn dus locaties (de straten van Vaugirard, du Moulin Vert, Raymond-Losserand, Santa Catarina, het huis op het eiland Elba), appartementen, kamers, bedden, stoelen, bibliotheken, schrijftafels — zoveel bewoonde plaatsen en vastgelegd op de negatief. Alledaagse voorwerpen, balpen Mont-Blanc, oude typemachine Royal, schilderijen, boeken, bloemen, worden hoofdpersonages in persoonlijke stillevens, momenten tussen het intieme en het universële. Maar dit zijn ook lichamen en gezichten. Ouders, vrienden, geliefden, die voor de lens personages worden. Bij het willekeurig doorbladeren van foto’s kom je bekende gezichten tegen: Isabelle Adjani, met wie hij een bijzondere relatie had, de filosoof Michel Foucault, die een grote rol in zijn leven speelde, de fotograaf Hans-Georg Berger, de regisseur Orson Welles of regisseur Patrice Chéreau, met wie hij werkte. Maar ook onbekende gezichten, die emotioneel resoneren met zijn literaire oeuvre: Thierry, de T uit zijn romans, de liefde van zijn leven ontmoet in 1976, of Vincent, een zestienjarige jongen die hem fascineert, de oorsprong van zijn roman Fou de Vincent, en vele andere minnaars, gefotografeerd voor of na de liefde. Zoals bij zijn literaire oeuvre waarvan hij het hoofdonderwerp is, loopt het zelfportret ook door het fotografische oeuvre van Guibert. Met verfijning en narcisme, degene die door creatie zijn bestaan wilde verheffen, zet hij zichzelf in scène, tot aan de eerste tekenen van de ziekte, in composities van clair-obscur, schaduwen en zonnestralen, teken van een ware gevoeligheid voor licht. Door deze ontroerende en fascinerende fotografische tocht, spiegel van Guiberts literaire werk, ontdekken we een soort dagboek in beelden, dat, ver van elke artistieke of formele zoektocht, momenten van realiteit vastlegt. (Claire Guillot Le Monde 09 maart 2011)

Exemplaar in uitstekende staat, praktisch als nieuw. Boek uit mijn persoonlijke collectie, met de grootste zorg bewaard. Verzendt met beschermende verpakking en internationale tracking gegarandeerd. Bij meerdere aankopen mogelijk om samen te verzenden en teveel betaalde verzendkosten via Paypal terug te betalen.

1,1 kg zonder verpakking