Fabrizio Clerici (1913-1993) - Cammelli

Lithografie op papier in twee kleuren - Handtekening op de onderste rechterhoek en genummerd op de onderste linkerhoek - cm.50x70 - jaar 1977 - Limited edition - exemplaar verzonden met garantiebewijs 34/70 - zonder lijst - uitstekende staat - privécollectie - aankoop en herkomst Italië - verzending via UPS - SDA - DHL - BRT - TNT.
Biografie
Fabrizio Clerici werd geboren in Milaan in 1913 waar hij de eerste jaren van zijn leven doorbrengt.
In 1920 verhuist hij met de familie naar Rome, waar hij in 1937 afstudeert aan de Scuola Superiore di Architettura. In de jaren dertig verbleef Clerici vaak in Milaan, waar hij belangrijke contacten aanknoopt met het culturele milieu en, in het bijzonder, met Giorgio de Chirico. Zijn verblijf in Rome tijdens zijn jeugd is echter beslissend voor hem: de Romeinse monumenten, de schilderkunst en de renaissances- en barokarchitectuur beïnvloeden hem sterk, evenals de katholieke religieuze rituelen waaraan hij in de loop der tijd deelneemt. In Rome, als universitair student, volgt hij lezingen van Le Corbusier en in 1936 sluit hij vriendschap met Alberto Savinio. Tussen de twee kunstenaars ontstaat een diepe onderlinge waardering; in Ascolto il tuo cuore, città (1944) schrijft Savinio: “Fabrizio is, wat karakter en aard betreft, van nature stendhaliaans, en bij één keer kan ik geloven dat de natuur haar werk naar behoren heeft gedaan.” In 1938 ontmoet hij in Milaan Giorgio de Chirico, met wie hij lange gesprekken voert over schildertechnieken, met name tempera. Na een periode in Milaan, na de Tweede Wereldoorlog, keert hij terug naar Rome en wendt zich tot de wetenschappelijke studies van Athanasius Kircher, tot de anamorfosen van Erhard Schön en tot de optisch-prospectieve theorieën van pater Jean-François Niceron, orde der Minimi. Leonor Fini en Fabrizio Clerici ontmoeten elkaar voor het eerst, vluchtig, in Parijs tegen het eind van de jaren dertig, bij Galerie Jacques Bonjean, opgericht door hun gemeenschappelijke vriend Christian Dior. Dior en Leonor Fini waren aan Clerici voorgesteld door dezelfde Jacques-Paul Bonjean. Fini en Clerici ontmoeten elkaar daarna opnieuw in Milaan en uiteindelijk in Rome, in 1943, en gaan een belangrijke vriendschap aan die hele levensduur zal duren. De magie van het ontmoeten van Leonor Fini wordt door Clerici beschreven in een artikel uit 1945 gepubliceerd in ‘Quadrante’. In de tweede helft van de jaren veertig ontmoet hij in Rome kunstenaars en letterkundigen uit het intellectuele milieu. In januari 1945 exposeert hij zowel in Rome, samen met Savinio, Leonor Fini, Stanislao Lepri en andere kunstenaars in een groepstentoonstelling gepresenteerd door Mario Praz, als in New York bij de Julien Levy Gallery met Alberto Viviani. Het jaar daarop ontmoet hij in Milaan Tristan Tzara. In september 1948, in Venetië, vormt hij een vriendschap met Salvador Dalí. Vanaf 1949 begint Clerici met schilderachtige activiteiten: doeken vormen uitgestrekte composities waarin de kunstenaar vaak architectonische tekeningen gebruikt om imaginaire en droomachtige structuren te creëren die zijn hele oeuvre kenmerken. In 1953 begint hij een reeks reizen naar het Midden-Oosten. De eerste halte is Egypte en vervolgens brengen zijn reizen hem naar Syrië, Jordanië, Libië, Cyrenaica en Turkije. De reizen naar het Midden-Oosten inspireren hem tot twee thema’s waarmee hij lange tijd geconfronteerd zal worden: de Illusies en de Tempels van het Ei. In 1955 presenteert hij bij Sagittarius Gallery in New York het merendeel van de schilderijen die in die jaren zijn gemaakt. Parallel aan de schilderkunst, die zich verder ontwikkelt naar een steeds fantasierijker en magischer richting, wijdt hij zich aan het theater. Bij terugkeer uit Egypte nodigt Giorgio Strehler hem uit om de decors te maken voor La vedova scaltra van Carlo Goldoni. Eerder had hij al gewerkt voor theater, ballet en opera, in voorstellingen waar het thema van de fantastische wereld het levendigste en meest aansprekende was. In 1964 begint hij aan een reeks tekeningen voor de Orlando Furioso van Ludovico Ariosto, werk dat hem lange tijd bezighoudt. In 1977 worden drie belangrijke retrospective tentoonstellingen aan hem gewijd in Kiev (Museum of Western Art), Alma-Ata (Museum of Fine Arts), Moskou (Pushkin Museum of Fine Arts) en in 1983 gaat een belangrijke tentoonstelling van start in de Galleria Civica d’Arte Moderna – Palazzo dei Diamanti in Ferrara met een catalogusbijdrage van Federico Zeri. In 1987 opent een retrospective in het Palazzo Reale di Caserta met een catalogus uitgegeven door Franco Maria Ricci. Van 1988 tot 1990 bereidt hij het grote overzicht voor in de Galleria Nazionale d’Arte Moderna in Rome (1990) waaraan meer dan tweehonderd werken uit publieke en privécollecties deelnemen. Na zijn overlijden, in 1993 in Rome, wordt het Fabrizio Clerici-archief opgericht, dat tot op heden georganiseerd is als culturele vereniging met sede in palazzo Brancaccio in Rome.