Gianni Colombo - Senza Titolo

Serigrafie bewerkt door studio D Milano in 100 exemplaren uit 1972 - laatste resterende exemplaar

Gianni Colombo is op 1 januari in Milaan geboren. Hij behoort tot een Milanees ondernemersgezin: zijn vader, Giuseppe Colombo, erft een bedrijf in passementerie en transformeert het in een fabriek voor elektrische geleiders. Zijn moeder, Tina Benevolo, speelt piano, een instrument dat ook door zijn zoon bestudeerd werd, dankzij lessen van de componist Lucio Lattuada. Hij heeft twee broers, Cesare, zeven jaar ouder (bekend onder de kunstnaam Joe, hij is de geschiedenis van het Italiaanse design ingegaan als een van de meest creatieve en experimentele ontwerpers van de jaren zestig) en Sergio, ouder dan beiden, overleden op jonge leeftijd.

Hij studeert aan de Accademia di Belle Arti di Brera, volgt de schilderlessen van Achille Funi en Pompeo Borra, en werkt eerst in een studio aan de Via Montegrappa in Milaan, met Davide Boriani en Gabriele De Vecchi, later in een naastgelegen studio naast dat van zijn broer Joe (vanaf 1958 aan Via Foppa, in een lokaal van de fabriek van zijn vader; van 1961 tot 1965 aan Viale Piave en van 1965 tot 1968 aan Via Argelati). In deze jaren exposeert hij regelmatig keramische werken op de Nationale Keramiekwedstrijd van Faenza en op de Nationale Keramiektentoonstelling van Gubbio.

Hij maakt ook zijn debuut met abstracte werken, waarbij hij verschillende materialen en talen uitprobeert, van keramiek tot grafische kunsten, van fotografie tot cinema, en realiseerd, geïnspireerd door de les van Lucio Fontana, polymateriële werken en reliëfs in wollig katoen die in 1959 worden tentoongesteld bij galerie Azimut in Milaan, een galerie waaraan hij meewerkt bij de realisatie samen met Piero Manzoni, Enrico Castellani, Giovanni Anceschi, Davide Boriani en Gabriele De Vecchi. Evenals dat jaar richt Gianni Colombo in Milaan met Giovanni Anceschi, Davide Boriani en Gabriele De Vecchi de Groep T op (waarbij vanaf het volgende jaar ook Grazia Varisco toetreedt), wiens collectieve en individuele manifestaties de titel Miriorama (duizend beelden) kregen, genummerd om de continuïteit van een gemeenschappelijk programma te onderstrepen dat de komende jaren het werk van de groep zal sturen, thema’s van de historische avant-gardes herwerkend (met name futuristen, dadaïsten en constructivisten), aangepast aan de experimenten en artistieke onderzoeken van de meest recente tijd: het Spazialismo van Lucio Fontana en diens Ambienti, de Onnodige Machines van Munari en Tinguely, de Lijnen en de Achromes van Manzoni. Het doel van de groep is het afschaffen van elke statische grens tussen schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur.