Keith Haring - Untitled (cup man) - Giclée - Artestar licensed print

Impresión Giclée (*) van Keith Haring (**)
Reproductie van het werk “Untitled”, zeefdruk gemaakt door Haring in 1989.
Luxe-editie op mat conserveringskunstpapier met hoog gewicht (250 g/m²). Een veelzijdig papier van hoge kwaliteit, vervaardigd in Duitsland uit houtpulp, zuurvrij en chloorrestrictief.
Toegang tot druk toegestaan door Artestar New York. Copyright: Keith Haring Foundation

- Blattformaat: 60 x 47 cm
- Motiefafmetingen: 50 x 37 cm
- Staat: Uitstekend (dit werk is nog nooit ing framéd of tentoongesteld geweest, altijd bewaard in een professionele kunstmap, waardoor het in onberispelijke staat verkeert).

Het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een versterkt kartonnen pakket. De verzending zal voorzien zijn van een traceernummer (UPS DPD DHL FedEx)

De verzending zal ook transportverzekering omvatten voor de uiteindelijke waarde van het werk met volledige terugbetaling bij verlies of beschadiging, zonder kosten voor de koper.

(*) Giclée is een term die verwijst naar een type hoogwaardige fijnkunstdruk, digitaal vervaardigd met inkjetprinters. Dit proces gebruikt pigmentverf en gespecialiseerde papieren om een hoge helderheid, kleurnauwkeurigheid en duurzaamheid te bereiken, ideaal voor kunst- en fotografiereproducties.

(**) Keith Haring werd geboren in 1958 in Reading, Pennsylvania, Verenigde Staten. Hij groeide op in Kutztown en vertoonde vanaf jonge leeftijd een grote interesse in kunst. Hij studeerde grafisch ontwerp aan The Ivy School of Professional Art in Pittsburg, en op 19-jarige leeftijd, al openlijk homoseksueel, verhuisde hij naar New York, waar hij inspiratie vond in graffiti en zich aansloot bij de School of Visual Arts, waar hij beïnvloed werd door Keith Sonnler en Joseph Kossuth, die hem aanspoorden zich te vormen tot conceptuele kunstenaar na experimenteren met vorm en kleur.
Haring trok in 1980 de aandacht van het publiek toen hij begon beelden te tekenen die op cartoons leken met een marker in de metro van New York, en daarna maakte hij met witte krijt tekenachtige verhalen op de zwarte panelen die voor reclame bestemd waren, wat hem meerdere arrestaties opleverde. Zijn strakke lijnen, felle kleuren en actieve figuren droegen boodschappen over het leven en eenheid, en zijn exposities werden vastgelegd door fotograaf Tseng Kwong Chi.
Ook in deze periode organiseerde hij een tentoonstelling in Club 57 en nam hij deel aan een tentoonstelling op Times Square, waar hij voor het eerst dieren en menselijke gezichten tekende. Zijn eerste solo-expositie was in de Tony Shafrazi Gallery in 1981, hetzelfde jaar waarin hij deelnam aan Documenta 7 in Kassel, Duitsland.
In 1982 maakte hij vriendschappen met opkomende kunstenaars van die tijd zoals Kenny Scharf, Madonna en Jean-Michel Basquiat, en maakte zelfs kennis met de beroemde Andy Warhol.
In 1984 ging Harin naar Australië en schilderde verschillende muurschilderingen in Melbourne en Sydney, en ontving geld voor zijn werk van de National Gallery of Victoria en het Australian Centre for Contemporary Art.
Ook maakte hij bezoeken en schilderde in Rio de Janeiro, het Musée d’Art Moderne in Parijs, Minneapolis en Manhattan.
Zelfs in deze periode ontwierp hij een roze jas die Madonna droeg tijdens haar optreden van “Like a Virgin” in het programma “Solid Gold”.
In 1985 organiseerde het Museum of Modern Art in Bordeaux een tentoonstelling van zijn werk, en hij nam ook deel aan de Parijse Biennale.
In november van dat jaar verscheen hij op MTV, waar hij in een programma van vriend Nick Rhodes van Duran Duran schilderde.
In 1986 schilderde hij muurschilderingen in Amsterdam, Parijs, Phoenix en Berlijn, schilderde hij het lichaam van Grace Jones voor haar videoclips van het nummer “I’m Not Perfect” en opende hij een winkel om zijn werk te verkopen in SOHO.
Tot dan toe begonnen zijn werken de sociaal-politieke problemen van de tijd te weerspiegelen, zoals anti-apartheid, aids en drugs.
Daarnaast creëerde hij popartwerken voor merken als Absolut Vodka, Lucky Strike en Coca-Cola, en ontwierp hij zelfs de hoes van het benefietalbum “A Very Special Christmas”, waarin zijn vriendin Madonna was opgenomen.
In 1988 werd hij opgenomen in een selecte lijst van kunstenaars wiens werken op de etiketten van Chateau Mouton Rothschild-vinnen verscheen, en datzelfde jaar werd bij hem AIDS vastgesteld, waardoor hij in het volgende jaar de Keith Haring Foundation oprichtte, met als doel de sociale problemen rond deze ziekte aan te pakken en het werk van de kunstenaar via tentoonstellingen, publicaties en licenties bekend te maken.
In juni 1989 schilderde hij zijn laatste publieke werk op een muur van het klooster van de Kerk van Saint Anthony in Pisa. Dit werk kreeg de titel “Tuttomondo”.
Keith Haring overleed op 16 februari 1990 op 32-jarige leeftijd aan AIDS.

(**) "De Man van de Beker", 1989, is een levendige getuigenis van het vermogen van de kunstenaar om speelse beelden te combineren met diepe symbolische betekenis. Deze zeefdruk vangt de kenmerkende energie van Haring, met gedurfde lijnen, heldere kleuren en een dynamische compositie die een figuur tegelijk grillig en betoverend maakt. De centrale figuur, wiens opgedeelde romp een structuur in lagen suggereert, bijna als een matriosj, wordt in volle beweging vastgelegd, met de armen omhoog in een exuberant gebaar, uitstralend vitaliteit en beweging. De omliggende lijnen en vormen versterken dit gevoel van kinetische energie en veranderen de figuur in een baken van leven en beweging.
Op een verbluffende groen-blauwe achtergrond met paarse stipfiguur toont het werk meesterlijk het contrast en het ritme van Haring. De interactie van kleur, vorm en beweging belichaamt Harrings interesse in universaliteit van menselijke expressie, en vertaalt vreugde, vitaliteit en verbondenheid in een visuele taal die onmiddellijk herkenbaar is. De figuur van de "Man van de Beker" vangt Harrings verkenning van transformatie, multipliciteit en de interactie tussen individuele en collectieve ervaring, en weerspiegelt zijn levenslange toewijding aan maatschappelijke kwesties door middel van toegankelijke beelden.
Dit werk illustreert de blijvende erfenis van Haring: zijn vermogen om visueel aantrekkelijke kunst te creëren die sociaal resonant is en diep menselijk. Het is zowel een viering van beweging en energie als een ontroerend reflectie van Harrings innovatieve visie op de hedendaagse kunst van eindtwintigste eeuw.