Christian Schad (1894-1982) - Varieteprobe

Christian Schad - Varieteprobe

Medium: Houtgravure
Materiaal: Papier op karton
Afmetingen: 24,5 x 17,5 cm
lijst niet inbegrepen

Uitgever: Edition Panderma, Basel
Jaar: 1925 (gedrukt in 1966)
Editie: Dit is een niet-genummerde kopie van 230 edities (65 hors commerce waren niet-genummerd)
Handtekening: Ondertekend en gedateerd

Provenance:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Galerie von Bartha, Basel
Privecollectie, Basel

Conditie / Restauratie:
goede staat / originele staat

Nadere Informatie:

Een zeldzame gelimiteerde editie van de draagbare verzameling post-oorlogs en hedendaagse kunst La Lune en Rodage III. Dit is een niet-genummerde kopie van 230 edities (65 hors commerce waren niet-genummerd) en maakt deel uit van de derde serie van de La Lune en Rodage-boeken. La Lune en Rodage werd in drie delen gepubliceerd in 1960, 1965 en 1977 en bevatte ongeveer 180 kunstwerken die een verslag geven van de artistieke avant-garde-sce­ne tussen de jaren vijftig en zeventig. De kunstwerken zijn verzameld door Carl Laszlo en omvatten de grootste kunstenaars van die tijd die met belangrijke stukken bijdroegen, vaak met een keerpunt in hun werk en loopbaan: bijvoorbeeld Enrico Castellani’s werk is zijn eerste gedocumenteerde grafische werk en Piero Manzoni's multiple Achrome is de enige die door de kunstenaar geproduceerd is.

Geboren: Christian Schad (21 augustus 1894 – 25 februari 1982) was een Duitse schilder die werd geassocieerd met Dada en de Nieuwe Beeldtaal-beweging (Neue Sachlichkeit). Als groep beschouwd vormen Schad’s portretten een buitengewoon document van het leven in Wenen en Berlijn in de jaren na de Eerste Wereldoorlog.
Schad werd geboren in Miesbach, Opper-Beieren, uit een welvarende advocaat-familie die hem bijna de helft van zijn leven ondersteunde. Hij studeerde in 1913 aan de kunstacademie in München. Een pacifist, vluchtte hij in 1915 naar Zwitserland om dienstplicht te ontlopen, eerst in Zürich en daarna in Genève. Beide steden waren centra van de Dada-beweging, en Schad werd Dadaïst. In Zürich ontmoette hij Dadaïstische figuren als Hans Arp en Hugo Ball, en ook Walter Serner, met wie hij Sirius lanceerde, een literaire tijdschrift. Hij woonde getuige van de oprichting van het beroemde Cabaret Voltaire. Vanaf 1918, terwijl hij in Genève woonde, creëerde Schad zijn eigen versie van de Fotogram (die later door Tristan Tzara werd genoemd “Schadographs”), waarbij een contourbeeld wordt ontwikkeld op chloride afdrukpapier. Van 1920 tot 1925 bracht hij enkele jaren door in Rome en Napels. Nadat hij met Marcella Arcangeli, de dochter van een Romeinse hoogleraar, trouwde, vestigde hij zich in Napels waar hij teken- en schilderlessen aan de kunstacademie volgde. In 1927 emigreerde de familie naar Wenen. Zijn schilderijen uit deze periode zijn nauw verbonden met de Nieuwe Beeldtaal-beweging. Eind jaren twintig keerde hij terug naar Berlijn en vestigde zich daar. Schad’s kunst werd niet veroordeeld door de nazi’s op de manier waarop het werk van Otto Dix, George Grosz, Max Beckmann en veel andere kunstenaars van de Nieuwe Beeldtaal-beweging wel werd veroordeeld; dit kan gekomen zijn door zijn gebrek aan commercieel succes of doordat zijn werk oppervlakkig gezien neo-classicistisch leek. Rond 1930 raakte hij geïnteresseerd in Oosterse filosofie, en zijn artistieke productie kromp scherp in. Na de ineenstorting van de aandelenmarkt in New York in 1929 kon Schad niet langer op de financiële steun van zijn vader rekenen, en hij stopte grotendeels met schilderen in het vroege decennium. In 1937, onbekend voor hem, toonde het Museum of Modern Art drie Schadographs, geschonken door Tristan Tzara, in een tentoonstelling over Dada en Surrealisme. In hetzelfde jaar namen de nazi’s Schad op in het Großdeutsche Kunst, hun tegenhanger van de Degenerate Art-tentoonstelling.

Schad leefde gedurende de oorlog en daarna in ballingenschap in Duitsland. Na de vernietiging van zijn atelier in 1943 verhuisde Schad naar Aschaffenburg. De stad gaf hem de opdracht om de Maagd en Kind (Stuppach, parochiekerk) van Matthias Grünewald te kopiëren, een project waaraan hij werkte tot 1947. Toen zijn Berlijnse atelier werd verwoest door bombardementen, redde zijn toekomstige vrouw Bettina de kunstwerken in een spectaculaire actie en bracht ze naar hem in Aschaffenburg. Schad bleef in de jaren vijftig schilderen in een magisch-realist stijl en keerde in de jaren zestig terug naar experimenten met fotogrammen. Schad’s reputatie begon pas in de jaren zestig te herstellen, toen een paar tentoonstellingen in Europa samenvielen met de opkomst van Photorealism.
(Webtekst uit Wikipedia)