Yurie Nagashima - Empty White Room - 1995-1995

Yurie Nagashima verwierf nationale bekendheid in Japan nadat ze in 1993 de tweede prijs van de jaarlijkse Urbanart had ontvangen, uitgereikt door de Parco Gallery in Tokyo, voor een serie foto's waarin zijzelf en haar gezin naakt worden afgebeeld[1].
Nagashima werd genomineerd voor de prijs door Nobuyoshi Araki, een van de bekendste fotografen in Japan.
Destijds was Nagashima nog student aan de Musashino Art University in Tokyo, waar ze in 1995 afstudeerde met een BA in Visuele Communicatie Design[2].
In 1995 organiseerde Nagashima een tentoonstelling voor twee personen met de Amerikaanse fotograaf Catherine Opie in de Parco Gallery, Tokyo[2].
Na deze ontmoeting met Opie begon Nagashima aan een MFA aan het California Institute of the Arts onder haar begeleiding.
Nagashima heeft talloze en belangrijke fotomonografieën gepubliceerd die handelen over het gezin, seks, identiteit en seksualiteit.
In het Westen wordt ze vergeleken met de Amerikaanse fotografe Nan Goldin[3].
In soms provocerende foto's test Nagashima de percepties van het publiek over obsceniteit en censuur in Japan (en)[4].
Nagashima wordt vertegenwoordigd door galerie SCAI the Bathhouse in Tokyo, waar zij meerdere solo- en groepstentoonstellingen heeft gehad[2].
Naast haar werk als fotograaf en assistente in de fotografie publiceerde Nagashima in 2009 (onder de titel Senaka no kioku, wat betekent “Herinneringen aan de rug”) een serie biografische verhalen over haar jeugd[5].

Boeken