Ennio Morlotti (1910-1992) - Le rose

Litografie op papier in 11 kleuren - Werk met de hand gesigneerd rechtsbeneden en genummerd linksonder - cm.50x70 - jaar 1991 - Beperkte oplage - exemplaar dat verzonden zal worden met garantiebewijs 61/100 - zonder lijst - uitstekende staat - privécollectie - aankoop en herkomst Italië - verzending via UPS - SDA - TNT - DHL - BRT.
Biografie
Ennio Morlotti, een van de belangrijkste protagonisten van de Italiaanse en Europese artistieke geschiedenis van de twintigste eeuw, werd geboren in Lecco aan het Comomeer, op 21 september 1910, in een gezin waarin de vader oorlogsinvalide was en de moeder onderwijzeres.
Na een vroege schooltijd in een internaat, waar hij bovendien uitblonk in zijn studie, begon hij in 1923 te werken als boekhouder in een oliemoeij, daarna tot 1936 als bedrijfsmedewerker in een verfbedrijf en als arbeider in een mechanisch fabriekje.
Ondanks de moeilijke leefomstandigheden van die jaren wijdde hij zich aan de studie van de oude kunst in kerken en musea, en interesseerde hij zich ook voor hedendaagse kunst, totdat hij als particulier het diploma van artistieke maturiteit aan Brera behaalde.
Na ontslag bij de fabriek verhuisde hij naar Florence en schreef zich in bij de Academie, waar hij onder begeleiding van Felice Carena diplomeerde met een tese over Giotto, met de hoogste cijfers.
In 1937, dankzij de inkomsten uit de verkoop van drie schilderijen die tentoongesteld waren bij een concours voor het Lecco-landschap, maakte hij een reis naar Parijs waar hij de originele werken zag van de geliefde Cézanne en Picasso.
In 1940 sloot hij zich aan bij de Corrente-groep die geïnspireerd werd door het tijdschrift universitaire “Corrente di vita giovanile”, onder redactie van Ernesto Treccani, en volgde diens Franse expressionistische oriëntatie, van Van Gogh tot de Fauves.
In 1945 trouwde hij met Anna en het volgende jaar schreef hij zich in bij de Communistische Partij, waartoe hij zes maanden toetrad; dit was een economisch moeilijk maar cultureel vruchtbaar jaar, omdat hij het Manifest van het Realisme ondertekende, toetrad tot het Fronte Nuovo delle Arti en zijn eerste solo-tentoonstelling bij de galerie II Camino in Milaan hield. Dat jaar, dankzij een beurs die hem was toegekend door Lionello Venturi, had hij twee jaar in Parijs kunnen verblijven samen met Renato Birolli, maar na twee maanden keerde hij terug naar Milaan omdat hij niet kon schilderen; desondanks had hij het studio van Picasso leren kennen en bezocht, hij had Braque, Dominguez, De Staël, Sartre en Camus ontmoet.
Direct na de XXIVe Biënnale van Venetië (1948), waar hij samen met alle kunstenaars van het Fronte Nuovo delle Arti exposeerde, werd Morlotti’s positie gedefinieerd, waarbij hij samen met Birolli zich losmaakte van de resterende “realistische” leden van de groep.
Het is vooral in de jaren vijftig dat hij enkele van de belangrijkste werken van de informele kunst produceerde, niet alleen Italiaans maar ook Europees, zeker verbonden met de ervaringen van auteurs als Wols, Fautrier, De Staël, maar ook Pollock en De Kooning.
De Biënnale heeft zijn werken talloze keren gehost, in 1950, in 1952 samen met de Groep van de Acht, in 1954 met een zaal gepresenteerd door Giovanni Testori (de tentoongestelde werken daarna meteen vernietigd), in 1962 waarbij hij de prijs won (ex aequo met Capogrossi) bestemd voor een Italiaanse kunstenaar, in 1964 binnen de sectie “Kunst van vandaag in musea”, in 1972 met een solo-zaal, in 1988 met weer een solo in de Italiaanse pavilion en in de sectie gewijd aan de tentoonstelling “Het Fronte Nuovo delle Arti bij de Biennale van 1948”.
In 1986 en 1992 werd hij uitgenodigd voor de Nationale Kunstquadriennale in Rome.
De belangrijkste overzichtstentoonstellingen van het laatste decennium zijn die van 1987 in Locarno en Milaan, en die van 1994 in Ferrara, gehouden na zijn overlijden op 15 december 1992 in Milaan.