Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithography - Licensed print 2008 - COA

Offset Lithografie van Hans Hartung (*).
Reproductie van het werk “T1971-R30”, uitgevoerd door Hartung in 1971.
Uitgevoerd op hoogwaardig vellumpapier (220 g).
Uitgegeven door Arte-Paris.
Wettelijk inzicht druk toegestaan door de Hartung-Bergman Stichting
Ondertekend op de plaat door de kunstenaar.

Specificaties:

Afmetingen: 65 x 85 cm
Jaar: 2008
Staat: Uitstekend (dit werk is nog nooit ingelijst of geëxposeerd geweest, en altijd bewaard in een professionele kunstmap, daarom wordt het in perfecte staat aangeboden).
Herkomst: Particuliere collectie.

Het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een versterkte kartonnen doos. De verzending zal worden verzekerd met een traceernummer.

De verzending omvat tevens transportverzekering ter waarde van de uiteindelijke waarde van het werk met volledige terugbetaling bij verlies of schade, zonder kosten voor de koper.

(*) Hans Hartung is een belangrijke Duitse schilder die Frans naturaliseerd is, bekend om zijn abstracte werken met zwarte kalligrafische lijnen op een gekleurde achtergrond.
Hij werd geboren in Leipzig in een familie van natuurkundigen. Zijn grootvader was ook autodidactisch schilder en componist. Tussen 1915 en 1926 studeerde hij klassieke talen aan het Dresden Gymnasium en filosofie en kunstgeschiedenis aan de universiteit en aan de Burgerschule voor Schone Kunsten in Leipzig. Later trad hij toe tot de Dresdner Kunstakademie.
Tijdens de zomer van 1926 maakte hij een fietsreis door Frankrijk, Italië en Spanje. In 1931 exposeerde hij voor het eerst in Dresden. In 1937, op een groepstentoonstelling in het Jeu de Paume, Parijs (Frankrijk), ontmoette hij de grote Spaanse beeldhouwer Julio González, die een diepe invloed op hem zou uitoefenen. González bood hem allerlei hulp en moedigde hem aan zijn eigen artistieke pad te volgen.
Tijdens de prebeleidad-periode vestigde Hartung zich in Parijs om het Nazi-regime te ontlopen, en exposeerde hij in verschillende galeries. In 1938 nam hij deel aan een anti-Nazi tentoonstelling in de New Burlington Gallery in Londen (Verenigd Koninkrijk).
In 1939 werd hij in Spanje geïnterneerd en sloot zich daarna aan bij het Franse Buitenlandse Legioen in Noord-Afrika. In 1944 raakte hij ernstig gewond tijdens de belegering van Belfort en verloor hij een been. Na de oorlog werd hij Frans staatsburger en in 1947 hield hij een belangrijke solotentoonstelling in Parijs.
Vanaf het begin hield hij afstand van de Bauhaus-beweging, die hij beschouwde als een modieuze voorbijgaande trend. Zijn schilderijen, puur abstract, belichamen zijn opvatting over de representatie van de realiteit: vrije en pure expressie moet de werkelijkheid overstijgen. De snelle penseelstreek vormde een kernelement van zijn werkwijze.
Snelheid in het creatieve proces was volgens zijn eigen woorden een spirituele noodzaak. Hij ontving diverse prijzen, waaronder de Guggenheimprijs in 1956 en in 1960 de Grote Internationale Prijs van de Venetiaanse Biënnale.