Joost Swarte - Eindelijk vrijheid - Silkscreen ** HANDSIGNED+COA **

Serigrafie van Joost Swarte (*).
Titulada “Eindelijk vrijheid”.
Luxe editie op hoog gramatuur katoen vellum papier.
Met de hand gesigneerd door de kunstenaar.
Inclusief Certificaat van Echtheid (COA).

Specificaties:

Afmetingen: 70 x 50 cm
Jaar: 1988
uitgever: Atelier Swarte, Harleem.
Status: Uitstekend (dit werk is nog nooit ingelijst of tentoongesteld geweest en altijd bewaard in een professionele kunstmap, dus verkeert in perfecte staat).
Herkomst: Particuliere collectie.

Het kunstwerk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een versterkt kartonverpakking. De verzending zal aangetekend zijn met een track & trace nummer (UPS / DPD / DHL / FedEx)

De verzending bevat bovendien transportverzekering ter waarde van het uiteindelijke werk met volledige terugbetaling bij verlies of schade, voor rekening van de koper.

(*) Joost Swarte, geboren op 24 december 1947 in Heemstede, is een van de bekendste striptekenaars van Nederland. Hij studeerde aan de Design Academy Eindhoven en begon te publiceren in zijn eigen tijdschrift Modern Papier. Hij heeft zich niet beperkt tot strips, maar zich ook bewezen als een succesvolle ontwerper, architect en tekenaar van glas-in-loodramen, altijd herkenbaar aan zijn duidelijke lijn. Als mede-eigenaar van Uitgeverij Oog & Blik was hij verantwoordelijk voor het ontwerp van vele bekroonde Nederlandse boeken. Hij was een van de oprichters van de Internationale Tekenfilmdagen van Haarlem en heeft zich ontwikkeld als voorvechter van strips in de kunstwereld.
Zonder twijfel behoort Joost Swarte tot de emblematische tekenaars van de hedendaagse strip; zijn stijl lijkt in veel opzichten op die van Hergé en diens creaties, wat logisch is: niets levert succesvollere personages en comics op dan een aantrekkelijk uiterlijk dat is gebaseerd op reeds bestaande modellen. In dit opzicht, Swarte, die nog steeds leeft, is geboren in 1947, is niet tijdgenoot van Hergé en zijn creaties ontstaan met een vertraging van een paar decennia, Tintin was al een volledig gevestigde product.
Swarte creëert enkele van zijn personages met bepaalde gelijkenissen met wat Hergé bood, en aan sommige geeft hij een avonturenverhaal, misschien minder verfijnd dan Tintin, maar dat toeliet, als subtiele doelstelling van veel striplezers uit de twintigste eeuw, kinderen mee te nemen, zelfs alleen in hun verbeelding, naar disparate bestemmingen die ze in het echte leven zelden zouden bezoeken.
Het onderscheidende kenmerk van deze briljante Nederlandse tekenaar, waarmee hij zijn tekeningen vooral tekent, is dat zijn academische basis industriële vormgeving is, en dat maakt dat in de compositie van zijn stroken de personages meer nadruk krijgen dan de achtergrond, meubilair en landschappen die ze vormen. Hij tekent niet om een verhaal op te bouwen, maar zijn tekeningen zijn het eigen verhaal, zijn personages geloofwaardiger, fictief gesproken, omdat zijn stroken een grote expressieve rijkdom bezitten.
Die academische bagage is een investering waarmee Swarte ons het uitzicht schenkt; het is alsof hij af en toe weer ontwerper wil worden, als hij een machine moet tekenen is het geen eenvoudig object, integendeel, hij probeert het te verfijnen, het is een geïllustreerde catalogus in kleur van producten van een meubelwinkel, gereedschappen, machines, auto’s, gebouwen en zelfs mode.
Zijn mechanismen komen tot leven wanneer hij de kans krijgt ze te tekenen; het is alsof hij het schetsontwerp of prototype is van iets dat realiteit kan worden, iets dat, volgens zijn instructies, in werking kan worden gesteld. Ik weet niet welke mechanische kennis Swarte mogelijk heeft, maar zeker zullen zijn ontwerpen niet in een eenvoudige droom blijven.
En dan zijn er zijn personages; laten we ervan uitgaan dat het lezen van zijn strips enigszins episodisch, surrealistisch, misschien excentriek is, maar sommige personages zijn zo surrealistisch dat ze dieren zijn die zijn gemensualiseerd, tweevoetse honden gekleed als mensen, of dieren die spreken en redeneren alsof jij en ik het zijn.
Het is niet verwonderlijk dat een van zijn beroemdste personages moeilijk te definiëren is; zo is Jopo de Pojo, een jonge enthousiasteling zonder kwaadwilligheid die in problemen raakt zonder dat hij daar echt toe wil komen, het resultaat van dubbele betekenissen, vergissingen, slordigheden, toevalligheden… Het iconische Jopo de Pojo zou een jongen kunnen zijn van een ras die zwart is, een aap, en hij heeft een pluimpje dat ook moeilijk te vangen is in een dierfiguur.
Een ander personage, volledig menselijk, is Anton Makassar, een soort gekken investigador (ontwerper) die in zekere zin doet denken aan Professor Bacterio (Mortadelo y Filemón) van onze beroemde en niet genoeg erkende Ibáñez (hij verdient een belangrijke prijs tijdens zijn leven en krijgt die niet).
Ook hebben we een interessant grensverleggend element in Swarte: met zijn grotendeels werk en volwassenheid in de jaren 70 en 80, is hij drager van een centrale-europese cultuur waar geen terughoudendheid was op seksgebied en pornografie; in dit opzicht hebben zijn personages geen enkele schaamte of probleem om naakt te verschijnen (volledig) en met bedscènes, zonder dat dit wordt opgevat als aanzet tot promiscuïteit onder de jeugd. En het klopt: er is niets erger voor seksuele perverties dan iets schadelijk in zo’n natuurlijk lichaam te willen zien; deze onderdrukking heeft in onze recente geschiedenis veel seksuele roofdieren doen ontstaan.
Een aspect dat uitblinkt in Joost Swarte is een dimensie die verder gaat dan de tekenaar en die aan het begin al werd genoemd; hij kreeg de kans om echt te ontwerpen en uit te voeren, want hij ontwierp en realiseerde Toneelschuur-theater in Haarlem. Haarlem is een van die steden; vraag me niet waarom, dit zijn persoonlijke redenen waarom ik er ooit heen zou willen, en ik vrees dat ik daar nooit zal komen. Zijn ontwerp is, hoe dan ook, intrigant en ik beschouw het als een voortzetting van zijn strips. Hij heeft ook appartementencomplexen ontworpen.
Swarte is meer dan zijn stripmakerskant; zijn ontwerpen bestrijken van alles wat: glas-in-loodramen, muurschilderingen, affiches en posters (die tegenwoordig echte verzamelobjecten zijn), kaartspellen, tapijten, cadeaupapier… Zonder twijfel een tekenaar die nodig is voor de evolutie van het hedendaagse stripverhaal.