Yves Brayer (1907-1990) - Le cirque

Yves Brayer (1907-1990) : Het circus

Gravure op Japans papier met een formaat van 30 x 38 cm.
Formaat koper 17 x 22 cm.
Draagt een handtekening inkt onderaan rechts.

Werk dat nooit ingelijst is geweest, in zeer goede staat.

Wij zorgen voor een zorgvuldig verpakkingsproces, internationale opvolging, verzekering en expressverzending voor al onze leveringen.

Biografie :

Schilder die getuige was van zijn tijd, Yves Brayer heeft zich ontpopt als een van de meesters van de École de Paris. Het theater, de literatuur, de landschappen van Camargue of de Baux-de-Provence en zijn reizen waren continu bronnen van inspiratie. Vertegenwoordiger van de stroming van de figuratieve kunst, hij stichtte „een oprechte classicisme”, erkend door de Académie des beaux-arts die hem in 1957 verwelkomt als lid van het Institut. Hier is de kijk van Lydia Harambourg op zestig jaar schilderkunst.

Yves Brayer maakte deel uit van de schilders die, tussen de twee wereldoorlogen, de noodzaak voelden om zich vast te klampen aan de realiteit om hen heen. Dezegenen die, zonder ze te negeren, de schilderkunstige stromingen van eind 19e eeuw en begin 20e eeuw verwierpen, wilden meer de leerlingen van Vuillard en Bonnard zijn, zoals bij de groep van de Poëtische Realiteit, of bewonderaars van Courbet, zoals de beweging Forces Nouvelles. Hoewel Brayer altijd onafhankelijk bleef, tellen zijn vrienden Francis Gruber die de oorsprong was van het Franse Nouveau Réalisme in de jaren 1950, en waarvan Bernard Buffet het stralende voorbeeld zou zijn.

Yves Brayer werd geboren in Versailles in 1907, maar het grootste deel van zijn jeugd vond plaats in Bourges. Aangekomen in Parijs in 1924, kiest hij voor de academies van Montparnasse, daarna voor de École des Beaux-Arts. Zeer jong toont hij zijn persoonlijkheid en moedigen ouderen zoals Jean-Louis Forain hem aan. Nog studerend exposeert hij op de Salon d'Automne en de Salon des Indépendants. In 1927 stelt een overheidsreisbeurs hem in staat om naar Spanje te vertrekken, waar de ontmoeting met de meesters van het Prado een beslissende invloed zal hebben op zijn toekomstige werk. Na een verblijf in Marokko dankzij een prijs opgericht door Marshal Lyautey, behaalt hij in 1930 het Grand Prix de Rome. Allereerst betreurt hij Spanje, daarna laat hij zich meevoeren door de rijkdom van het Italiaanse leven uit de jaren dertig.

Bij terugkeer in Parijs in 1934 bundelt hij zijn oogst in een grote tentoonstelling in Galerie Charpentier, Faubourg Saint-Honoré, waar het publiek de authenticiteit van deze zeventwintigjarige schilder met een krachtige en originele temperament ontdekt.

Parijs blijft zijn thuisbasis en, nadat hij in de buurt van de Panthéon had gewoond, vestigt hij zich in 1935 op de Rue Monsieur le Prince, in het zestiende arrondissement. In verschillende periodes schildert hij in Parijs, zelfs toen hij student was, in de jaren 1926 tot 1929. Uitgerukt naar Montauban vestigt hij zich in Cordes-sur-Ciel in Tarn in 1940. Een museum zal aan hem gewijd worden in de mooiste zaal van het stadhuis vanaf 1960. In 1942 keert hij terug naar de hoofdstad waar Jacques Rouché hem vraagt zijn eerste maquettes van decors en kostuums te ontwerpen voor een ballet in de Opéra de Paris. Daar blijft hij tijdens de bezetting en schildert de besneeuwde stad, daarna de bevrijde stad.

Het jaar 1945 markeert een nieuw hoofdstuk in zijn oeuvre. In Provence realiseert hij dat er andere harmonieën bestaan dan die van door de mens gemaakte architecturen, die van de pure en wilde natuur, en hij raakt al snel gefascineerd door de verscheidenheid van de Alpilles en hun kalkgroeven, en vervolgens door de uitgestrekte Camargue bevolkt door witte paarden en zwarte stieren. Hij vestigt zich snel jaarlijks meerdere maanden in Provence.

Na zijn zwarte Spaanse periode, daarna oker en rood Italiaans, varieert hij zijn palet door groen, bleke geeltonen en enkele blauwen toe te voegen. Sterk aangetrokken door mediterrane landschappen, keert hij terug naar Spanje en Italië om te werken, maar Provence en Camargue blijven zijn favoriete plekken tot aan het einde van zijn leven.

Hij onderneemt diverse reizen naar Mexico, Egypte, Iran, Griekenland, Rusland, de Verenigde Staten en Japan. Snel grijpt hij naar het licht en de ritmes van deze landen en brengt hij talrijke tekeningen en aquarellen mee terug.

Zijn affiniteit met grafische kunst brengt hem vanzelfsprekend om kopergravure en lithografie te beoefenen; zo vervaardigt hij talrijke drukken en illustreert boeken met beperkte oplage met teksten van Blaise Cendrars, Henry de Montherlant, Baudelaire, Paul Claudel, Jean Giono, Frédéric Mistral, enzovoort...

Yves Brayer is ook auteur van muurschilderdecoraties, weefkartons, maquettes van decors en kostuums voor het Théâtre-Français, en de Opéra's van Parijs, Amsterdam, Nice, Lyon, Toulouse, Bordeaux of Avignon.

Zijn individuele tentoonstellingen hebben zijn werken vertrouwd gemaakt in vele landen: eerst in Parijs, daarna in Frankrijk, in Europa en de Verenigde Staten. De Bibliothèque Nationale presenteert in 1977 "Yves Brayer, Graveur" ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag, en het Musée Postal wijdt een tentoonstelling aan zijn werken bij de uitgifte van de postzegel die hem in 1978 wordt gevraagd. Tot slot wordt het MUSEE YVES BRAYER op 3 september 1991 geopend in Les Baux-de-Provence.

Hij is aanwezig in verschillende musea en in talrijke collecties zowel in Frankrijk als in het buitenland. Hij was vijftig jaar lang docent aan de Grande Chaumière, voorzitter van de Salon d'Automne voor vijf jaar en, als lid van de Académie des Beaux-Arts, conservator van het Marmottan-museum in Parijs gedurende meer dan elf jaar.

(Source www.yvesbrayer.com)