alvaro cartei - Figura classica

Grote veelkleurige keramische plaat van Alvaro Cartei, gemaakt voor Ceramiche Tigre

Hij werd geboren in een arm gezin uit Mario en Adelaide Michelagnoli, als oudste van vier kinderen. Een van de eersten die zijn tekenkunst opmerkte, was zijn lagere schoolmeester, die het hem vaak toestond om de les over te slaan zodat hij achterin klas kon tekenen en daarna de tekeningen kon krijgen. Het was juist de meester die de jonge Alvaro aanmoedigde zijn passie verder te verdiepen.

Cartei ging in de leer bij Giuseppe Santelli, eveneens uit Signa, halverwege de jaren twintig. Zijn meester gaf hem enkele van zijn jeugdwerken die de leerling Cartei natekende. De eerste onderwerpen van zijn tekeningen waren zijn familieleden: zijn moeder, grootmoeder en zijn broer Danilo; later zou hij levendige portretten van het Signa-landschap schilderen.

In de loop der jaren bereikte hij artistieke rijpheid waardoor hij met Santelli ging samenwerken als fresco-schilder van kerken in Toscane en in Rome, het waren de jaren dertig. Gelijktijdig begon hij als decorateur van keramiek in Signa en Montelupo. Dit werk zou jarenlang zijn economische ondersteuning betekenen.

De oorlogsjaren spaarden hem het front (hij werd uit het leger ontslagen) en kwamen samen met een periode van crisis over zijn rol als dorpskunstenaar.

In januari 1944 schrijft hij zich in bij de Scuola Libera del Nudo van de Accademia delle Belle Arti in Firenze. Tijdens zijn treinreizen kon hij live een bombardement op de stad tekenen. Hij bezoekt de naakttekenlessen onregelmatig tot 1957, maar deze ervaring had een sterke impact. Aan de vooravond van zijn veertigste ontmoet hij Anna, met wie hij in 1960 trouwde.

In de eerste jaren na de oorlog sloot Cartei zich aan bij de PCI en was politiek actief met zijn werken. In overeenstemming met het socialistisch realisme maakte hij voor de 1 mei-optochten schilderijen-manifesten, waaronder Il sogno degli agrari en Il bilancio non quadra più. De grootste inzet lag echter bij de Festa de L'Unità van Signa in 1946, toen hij vier grote portretten van Lenin, Stalin, Togliatti en Gramsci maakte.

Vanaf de jaren vijftig begint zijn evolutionaire ontwikkeling. De eerste veranderingen hebben betrekking op kleur: zijn weergaven van de realiteit verschijnen met puurtere en sterkere kleuren. Het belangrijkste werk uit deze periode is Le magliaie, waarin twee arbeiders aan het weefgetouw worden afgebeeld. Deze verandering was het preludio van de revolutie van de jaren zestig wanneer hij de formele perfectie opgeeft ten gunste van een diepere voorstelling van de realiteit en van mensen. Gezichts- en lichaamskenmerken raken gestileerd en worden zonder model geschilderd.

Het leven van Cartei ondergaat een plotseling trauma: de dood van zijn vrouw in 1980. De wanhoop van die jaren komt tot uiting in een van zijn meest bijzondere werken: Ricordo. Olieverf op multiplex en toen het af was, raakte Cartei, in vervoering van wanhoop, alle verf weg te krabben, maar de vormen bleven in het hout geprent, bijna als een vervaagde foto ter eeuwig geheugen aan zijn partner.