Plinio Martelli - Untitle

Volledige foto met lijst met afmetingen 73x53

Plinio Martelli (1945-2016) ademde kunst al op jonge leeftijd: zijn vader en zijn grootvader waren immers schilders. De eerste had nauwe contacten met Menzio, Quaglino en Fico, de tweede met Carrà, Bonzagni en Malerba. Van bij zijn beginjaren, na zijn studie aan de Accademia Albertina onder leiding van Paulucci en Calandri, neemt hij deel aan talrijke groepstentoonstellingen, waaronder het historische Fluxus-evenement van 1967 bij galerie Il Punto en, het jaar daarop, aan de tentoonstelling van Marcello Rumma, samengesteld door Germano Celant, “Arte Povera + Azioni Povere”, in Amalfi, waarna hij in 1969 zijn eerste solo-tentoonstelling organiseert in de vooraanstaande galerie van Christian Stein met wie hij een langdurige samenwerking aangaat. Zijn werk richt zich meteen op een onderzoek naar de transformatie van de artistieke taal door het gebruik van ongewone materialen, versmolten tot suggestieve en evocatieve sculpturen.

Belangrijke zijn zijn tentoonstellingen uit de jaren zeventig bij galerie LP220, evenals zijn experimenten op cinematografisch gebied die hem een uitnodiging opleverden voor de Biënnale van Venetië in 1978.

Veelzijdig kunstenaar, wijdt Martelli zich aan de fotografie als metafoor voor de schilderkunst, en bouwt een persoonlijk, onmiddellijk herkenbaar stijl op door een lichtgebruik dat is gericht op het onderzoeken van de existentiële dimensie van zijn onderwerpen.

Pionier in het herontdekken van tatoeage als vorm van artistieke en verhalende expressie, heeft hij daarna de wereld van erotiek verkend in haar meest intieme en soms extreme hoeken. Gefascineerd door het concept van het “Lichaam geïllustreerd en geëtst” reconstrueert hij fotosets die een klassieke, gotische, noir- en erotiek-sfeer oproepen met een Trash-tint, ironie en provocatie.

Een “Mise en Scene” door middel van beelden met een evocatieve smaak, waarin de opbouw aansluit bij het idee van een “Ritratto in Studio” met duidelijke verwijzingen naar de Klassieke en Manieristische schilderkunst en naar een iconografie die idealiter fetisjistisch is, die ons terugleidt naar de sensuele aard van erotische beelden uit het verleden.

Het lichaam van de “Modella” wordt benadrukt door de tatoeage “Come metafora della Pittura”, terwijl het tegelijk geknecht en gebonden is door de schaduwen en lichten van de sets en door de objecten die het “Ritratto” vormen; alles transformeert in een alchemische, mysterieuze en sensuele wereld, die een voorstelling van de imagem van de Esthetica Diversa verenigt, paradoxaal met een irrirende en waardevolle ironie.

Zijn werk is wereldwijd tentoongesteld in particuliere galeries en openbare musea: Turijn, Milaan, Bologna, Bozen, Parijs, Keulen, Sydney, Londen, New York, Barcelona, Palma de Mallorca, Brussel. Zijn werken maken deel uit van de collecties van diverse musea, waaronder de Galleria d’Arte Moderna di Torino.