Lídia Vives - Too young for any shit






Heeft ruim tien jaar ervaring in de kunst, gespecialiseerd in naoorlogse fotografie en hedendaagse kunst.
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 136595 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Beschrijving van de verkoper
Druk en echtheid
Fine Art-afdruk op Hahnemühle Baryta-papier met een extra glanzende afwerking.
Wordt getekend en genummerd aangeleverd, met echtheidscertificaat.
Verzending
Het kunstwerk wordt verzonden in een buis of in een stevige envelop, afhankelijk van bestemming.
In het pakket zitten katoenen handschoenen en een gesigneerde postkaart.
OVER HET WERK — Too young for any shit
Deze foto is gemaakt ter gelegenheid van mijn verjaardag en maakt deel uit van een opzettelijke contradictie. De frase geschreven op de taart, Too young for any shit, draait de gebruikelijke uitdrukking Too old for that shit om om de onzichtbare normen te bevragen die naarmate je dertig wordt beginnen op te leggen—vooral aan vrouwen.
Vanaf een bepaalde leeftijd lijkt een ongeschreven script te activeren: hoe we ons zouden moeten zien, gedragen, verlangen en welke dingen we discreet zouden moeten opgeven. De jeugdige esthetiek, het ludieke, het gevoelige, het zachte of het fantasierijke wordt gemakkelijk geëtiketteerd als ongepast, triviaal of belachelijk. Daarentegen wordt van ons verwacht dat volwassenheid serieus, terughoudend en beheerst is.
Too young for any shit verzet zich tegen die narratief. De huiselijke scène — taart, pasteltinten en een zoete uitstraling — is zorgvuldig opgebouwd om een subtiele spanning te verbergen: de gevallen taart, het mes, de stilte van de kat en de blik van de protagonist suggereren een moment van pauze eerder dan een viering. Onder de oppervlakkige charme verschijnt een stille weerstand: de beslissing om niet in te passen in een voorgeschreven idee van “op de juiste manier volwassen worden”.
In de kern gaat het werk over het terugwinnen van de regie over verlangen en identiteit. Voor mij betekent opgroeien niet afstand doen van bepaalde kleuren, films, esthetiek of stijlen van kleden. Integendeel: de ware magie van volwassenheid is de vrijheid om mezelf eindelijk te geven wat me vroeger werd ontzegd. Kiezen voor vreugde, nostalgie of tederheid niet uit onvolwassenheid, maar uit overtuiging.
Deze afbeelding gaat niet over weigeren ouder te worden; het gaat over weigeren ouder te worden zoals men verwacht. Het stelt voor dat volwassenheid geen bestemming is, maar een persoonlijke constructie waarin spel, contradictie en genot kunnen samengaan met de tijd die verstrijkt.
De verkoper stelt zich voor
Druk en echtheid
Fine Art-afdruk op Hahnemühle Baryta-papier met een extra glanzende afwerking.
Wordt getekend en genummerd aangeleverd, met echtheidscertificaat.
Verzending
Het kunstwerk wordt verzonden in een buis of in een stevige envelop, afhankelijk van bestemming.
In het pakket zitten katoenen handschoenen en een gesigneerde postkaart.
OVER HET WERK — Too young for any shit
Deze foto is gemaakt ter gelegenheid van mijn verjaardag en maakt deel uit van een opzettelijke contradictie. De frase geschreven op de taart, Too young for any shit, draait de gebruikelijke uitdrukking Too old for that shit om om de onzichtbare normen te bevragen die naarmate je dertig wordt beginnen op te leggen—vooral aan vrouwen.
Vanaf een bepaalde leeftijd lijkt een ongeschreven script te activeren: hoe we ons zouden moeten zien, gedragen, verlangen en welke dingen we discreet zouden moeten opgeven. De jeugdige esthetiek, het ludieke, het gevoelige, het zachte of het fantasierijke wordt gemakkelijk geëtiketteerd als ongepast, triviaal of belachelijk. Daarentegen wordt van ons verwacht dat volwassenheid serieus, terughoudend en beheerst is.
Too young for any shit verzet zich tegen die narratief. De huiselijke scène — taart, pasteltinten en een zoete uitstraling — is zorgvuldig opgebouwd om een subtiele spanning te verbergen: de gevallen taart, het mes, de stilte van de kat en de blik van de protagonist suggereren een moment van pauze eerder dan een viering. Onder de oppervlakkige charme verschijnt een stille weerstand: de beslissing om niet in te passen in een voorgeschreven idee van “op de juiste manier volwassen worden”.
In de kern gaat het werk over het terugwinnen van de regie over verlangen en identiteit. Voor mij betekent opgroeien niet afstand doen van bepaalde kleuren, films, esthetiek of stijlen van kleden. Integendeel: de ware magie van volwassenheid is de vrijheid om mezelf eindelijk te geven wat me vroeger werd ontzegd. Kiezen voor vreugde, nostalgie of tederheid niet uit onvolwassenheid, maar uit overtuiging.
Deze afbeelding gaat niet over weigeren ouder te worden; het gaat over weigeren ouder te worden zoals men verwacht. Het stelt voor dat volwassenheid geen bestemming is, maar een persoonlijke constructie waarin spel, contradictie en genot kunnen samengaan met de tijd die verstrijkt.
