Joan Miro (1893-1983) - Composition

Joan Miro (1893-1983), na

Lithografie op Fabiano-papier
Afmetingen: 50x40 cm, inclusief passe-partout
Seat, 1987
In de plaat gesigneerd
Lijst niet inbegrepen

Joan Miró’s speelse, biomorfe abstracties en zijn kenmerkende poëtische visuele vocabulaire resoneert sterk met de expressieve veelzijdigheid die te vinden is bij moderne en hedendaagse kunstmeesters. Net als Pablo Picasso, die zowel een goede vriend als een grote invloed op zijn vroege carrière was, daagde Miró voortdurend de traditionele grenzen van representatie uit en transformeerde hij alledaagse realiteit in een diep symbolische, literaire taal. Deze radicale ondermijning van vorm verbindt Miró bovendien met de rauwe, viscerale emotionaliteit van Egon Schiele, wiens vervormde figuren de conventionele esthetiek afwezen ten gunste van pure, ongeredigeerde psychologische uitdrukking. Terwijl Miró’s droomachtige landschappen misschien ver of ondeminachtig lijken van de strakke, monumentale texturen van Eduardo Chillida, deelden beide kunstenaars een diepe obsessie met ruimtelijke relaties en de poëtische spanning tussen lege ruimte en vaste vorm. Verder predikte Miró’ s afhankelijkheid van universele, vlakke symbolen en gedurfde grafische contouren de visuele onmiddellijkheid vóór de scherpe, prikkelende sjabloons van Banksy en toonden aan dat zijn vereenvoudigde, poëtische code de weg had vrijgemaakt voor kunst om onmiddellijk en krachtig te communiceren over verschillende generaties en media.