Handwaaier - Papier - Handgeschilderde waaier

XIXe eeuw
Draaiende waaier
Getekende kaart, cm 33 x 58

De waaier was een zeer in trek zijnd instrument in die tijd, juist vanwege het draagbare en handige karakter, maar ook als een waardevol verzamelobject. Het bestaat uit twee hoofdonderdelen: het pavis, bestaande uit het doek (geschilderd, gedrukt of niet), dat bovendien borduurwerk, kant (vooral bij Europese modellen) kan bevatten, of bestaan uit een simpel vel gedrukt papier en de stevige, vouwbare basis.
De opvouwbare waaier werd door de Japanners uitgevonden tussen de VIIe en IXe eeuw, mogelijk geïnspireerd door het mechanisme van de vleugel van een vleermuis. In Europa maakte hij kennis vanaf het einde van de XVe eeuw na zijn invoer uit China, aangevoerd door de Portugezen die handelsroutes naar Verre Oosten hadden geopend.
In Frankrijk geïntroduceerd door Caterina De’ Medici, werd hij het favoriete object van Elisabet I van Engeland, en werd al snel een aristocratisch en artistiek object (landschaps- en huiselijke scènes zijn een veelvoorkomend onderwerp in de tekening van de pagina).
Vervolgens breidde het gebruik zich uit naar alle maatschappelijke lagen, waarbij het enerzijds steeds meer uitgewerkt werd, bedoeld om te worden getoond op grote feesten of aan de muren als decoratief object, en anderzijds gestandaardiseerd, licht en bestand tegen dagelijks zomergebruik.
Het vertegenwoordigde ook een buitengewone vorm van communicatie: in de achttiende eeuw leerden meisjes van de nobele stand hun waaier te hanteren tijdens hun houdinglessen onder leiding van hun dansleraren. In de negentiende eeuw publiceerde Duvelleroy, de belangrijkste waaierfabriek, een soort woordenboek van gebaren en manieren die in de taal van de waaier werden gebruikt. Sinds 1991 is het The Fan Museum (Museum van de Waaier) in Greenwich voor publiek geopend, dat ook thematische tentoonstellingen organiseerde op verschillende locaties, zoals de expositie Fabulous Fan in het Victoria and Albert Museum in de lente van 1995.
In de waaier die hier wordt onderzocht, lijkt de Koninklijke Appartementen van Caserta herkenbaar, wat duidt op een productie uit Campania.

Voor werken die in het buitenland zijn aangekocht: na betaling wordt het proces gestart om een uitvoerlicentie (ALC) te verkrijgen. Alle antieke stukken die vanuit Italië naar het buitenland worden verzonden, hebben dit document nodig, afgegeven door het Ministerie van Cultureel Erfgoed. Het proces kan 3 tot 5 weken duren vanaf het moment van aanvraag, dus zodra wij het document hebben, zal het werk worden verzonden.