Signed; Antoine D'Agata - Ice - 2012

Op 1 december 2010 schreef Antoine d’Agata: “In de afgelopen twee jaar heb ik niet langer kunnen fotograferen. Hoe kan men de intensiteit van de realiteit overbrengen via een taal die flauw en kunstmatig blijft wanneer men wordt geconfronteerd met het geweld van zinnen naar het uiterste geduwd?” Bij het voorbereiden van de teksten voor de publicatie van Ice besloot de fotograaf Rafael Garrido te benaderen. Antoine d’Agata houdt de controle los: hij plaatst zijn woorden in andermans handen, net zoals hij de camera vaak aan verschillende mensen toevertrouwt en hen vraagt om de situaties te fotograferen waarin hij zelf ondergedompeld is geweest. Een verlies van controle. “Hulpeloos tegenover een vooropgezet lot, de wanorde der dingen en de regels der mensen, kruip ik. Ik genees mezelf van het zijn als mens door twijfel, en door spel.”

Het gaat inderdaad om het genezen door de ander, door het scheppen van een gemeenschap die door passie is gebonden: “In de besloten kring van armoede verspreidt chemische verslaving zich en vestigt langzaam de vanzelfsprekende noodzaak van degeneratie, van een nieuwe sociale orde die de vorm aanneemt van een orgie. De tentakelachtige aanwezigheid van ziekte bewoont de ruimtes en lichamen waar ik doorheen ga, en die langs mij heen gaan.

De geur van de dood doordringt onze dromen en onze omhelzingen. De door het virus besmette prostituees enteren zich aan de dood, net zoals ze zich overgeven aan de wereld die door hen heen passeert.” Lichamen raken zo elkaar aan, botsen, nemen elkaar op en lossen op in de beelden; de namen van de vrouwen — Ka, Srei Lea, Avi, Lili, Bopha — versmelten in de tekst tot een enkele “naamloze meisje.” De spiegel van de verschijningen is gescheurd; de realiteit is rauw. Toch is niets in het werk van d’Agata vrijblijvend: uiteindelijk wordt onze wereld en haar onmenselijkheid aangeklaagd. De horror die zich in de loop van de bladzijden ontvouwt, is niet zozeer een “reis naar het eind van de nacht” van een fotograaf, maar het onaangezegd vuil en de gewelddadige hypocrietie van een systeem dat het vlees van degenen die geen stem hebben, onderdrukt.

Antoine d’Agata documenteert wat hij ervaart op het exacte moment dat hij het ervaart — dat is overal ter wereld. Hij legt alledaagse of extreme ervaringen vast op papier. De foto’s ontstaan uit de toevallige ontmoetingen en situaties die zich onderweg voordoen. Zoveel mogelijk zijn de keuzes onbewust. Toch blijven de obsessies hetzelfde: de weg, angst, donkerte, de seksuele handeling. De brutaliteit van de vorm en de overdrijving van de visie dwingen ons, meer dan beelden die louter beweren te documenteren, om de realiteit onder ogen te zien van wat we zien. De kijker kan dan werkelijk bestaan, niet langer in de positie van voyeur of consument, maar het delen van een extreme ervaring en het ter discussie stellen van zowel de toestand van de wereld als hun eigen toestand. Ice is opgevat als een intiem dagboek dat de periode 1999 tot heden omvat en fotografie, druggebruik en seksuele handelingen verenigt.

—Raphaël Garrido